ΙΣΡΑΗΛ 1948 – 2018 εορτασμός 70 χρόνων

 Γιατί να σταθούμε με το Ισραήλ;

Ισραήλ – το μεγάλο σημείο του Θεού

Απόσπασμα κειμένου από τον εκλιπόντα Αρχιμανδρίτη της Ορθοδόξου Εκκλησίας των ΗΠΑ, π. Ευσέβιο Παπαστεφάνου, Th.D. Η ημερομηνία και πηγή, ή, αρχική έκδοση του κειμένου είναι άγνωστα στον εκδότη του παρόντος άρθρου.
«Τα Ιερά Κείμενα συχνά αναφέρουν πως ο Θεός καταγίνεται με τα έθνη, και ιδιαίτερα με το εκλεγμένο Του έθνος του Ισραήλ, το οποίο έχει ξεχωρίσει για να είναι φως στους Εθνικούς [μη Εβραίους]. Προφητικά, το Ισραήλ είναι σημαντικό, επειδή σ’ αυτή τη φάση της ιστορίας, οι Ιουδαίοι, από τους οποίους έχει έρθει η σωτηρία, έχουν επαναφερθεί στη γη τους ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο έθνος.
Αυτό το γεγονός κάνει το σύγχρονο Ισραήλ να είναι το μεγάλο σημείο του Θεού για τους Έσχατους καιρούς. Πολλές περικοπές των Ιερών Κειμένων προλέγουν την Αποκαλυπτική συγκέντρωση των Εβραίων ξανά πίσω στα πατρώα εδάφη τους. Η πίστη τους ή η απιστία τους δεν έχει καμιά σχέση με αυτό το γεγονός. Είναι η ώρα που κυρίαρχα διόρισε ο Θεός γι’ αυτούς να επιστρέψουν στη δική τους “γη της επαγγελίας”.
Είναι λυπηρό, ωστόσο, να βλέπουμε πως η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιλαμβάνεται το νέο κράτος του Ισραήλ απλά ως ένα τυχαίο περιστατικό της ιστορίας. Αυτή η στάση, η οποία αναφύεται από αυτό που λέγεται “η θεολογία της αντικατάστασης”, υπάρχει επίσης και στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και γενικά σε όλες τις παραδοσιακές Διαμαρτυρόμενες Εκκλησίες.
Το να μη βλέπεις τίποτε το Αποκαλυπτικό στην τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή είναι ένα ιδιαίτερα σοβαρό λάθος που είναι φορτωμένο με καταστροφικές συνέπειες. Αυτό το θεολογικό “τυφλό σημείο” δεν επιτρέπει την αναγνώριση πως η εμφάνιση του Ισραήλ συντονίζει το σκηνικό για την Επιστροφή του Ιησού.»

Η διδασκαλία του Απ. Παύλου εν συντομία

Ρωμαίους 9:3 Επειδή, ευχόμουν εγώ ο ίδιος να είμαι ανάθεμα από τον Χριστό χάρη των αδελφών μου, των συγγενών μου κατά σάρκα· 4 που είναι Ισραηλίτες, των οποίων [είναι] η υιοθεσία, και η δόξα, και οι διαθήκες, και η νομοθεσία, και η λατρεία, και οι υποσχέσεις· 5 των οποίων [είναι] οι πατέρες, και από τους οποίους [γεννήθηκε] ο Χριστός, όσον αφορά τη σάρκα, αυτός που είναι επάνω σε όλους ευλογητός Θεός στους αιώνες. Αμήν. 

Γιατί πρέπει σήμερα να συμπαρασταθούμε στο Ισραήλ;

 
Μετάφραση κειμένου του Ποιμένα Jack Hayford (Καλιφόρνια, ΗΠΑ). Ο μεταφραστής του κειμένου δεν είναι γνωστός στον εκδότη αυτού του άρθρου για το Ισραήλ, αλλά τον/την ευχαριστούμε για την μετάφραση.
 
Το Ισραήλ είναι μια περιοχή της γης για την οποία ο Θεός λέει – μοναδικά, προφητικά, λυτρωτικά και κατ’ επανάληψη στη Γραφή – «είναι δική μου». Ο Θεός αναφέρεται στο Ισραήλ όπως δεν το κάνει για καμιά άλλη χώρα στον κόσμο. Το Ισραήλ δημιουργήθηκε για να είναι ένα φως στα έθνη. 
 
Η Εκκλησία, στο ξεκίνημά της, ήταν πραγματικά κι ολοκληρωτικά Ιουδαϊκή, κι έτσι παρέμεινε μέχρις ότου άρχισε να εξαπλώνεται το Ευαγγέλιο στα έθνη. Αρχικά το Ευαγγέλιο μεταδόθηκε στην Αντιόχεια,  - εκεί που δημιουργήθηκε και η πρώτη εκκλησία με εθνικούς, -  όπου έγινε και η αφετηρία για την εξάπλωση του Ευαγγελίου σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
Στην προς Ρωμαίους Επιστολή,  κεφάλαια 9 ως 11, ο απόστολος Παύλος πραγματεύεται το θέμα της θέσης του Ισραήλ μέσα στους σκοπούς της πρόνοιας του Θεού. Αυτά τα τρία κεφάλαια και μόνα τους, μέσα σ’ ολόκληρη τη Γραφή, δίνουν μια πλήρη θεολογική ανάπτυξη του σχεδίου του Θεού για το Ισραήλ.
Ο Ισραήλ ήταν οι «απαρχές», οι «πρώτοι άνθρωποι» (μέσα από τον Αβραάμ), που μπορούσαν να κατανοήσουν ένα Θεό διαθήκης. Στη συνέχεια ο πλούτος αυτής της αλήθειας μεταδόθηκε απ’ αυτούς στα υπόλοιπα έθνη, και τελικά, μέσα απ’ αυτούς ήρθε κι ο Μεσσίας στον κόσμο. Στο Λόγο του Θεού ο Ισραήλ ονομάζεται «ρίζα» και τα έθνη «κλάδοι».

Αν αποκόπηκε αυτός «εξαιτίας της απιστίας», συνιστάται στον καθένα που στέκεται εξαιτίας της πίστης να μην υψηλοφρονεί, αλλά να φοβάται, επειδή «αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τα φυσικά κλαδιά, πρόσεχε μήπως δεν λυπηθεί ούτε εσένα». Όταν όμως συντελεστεί η πληρότητα των εθνών, «ολόκληρος ο Ισραήλ θα σωθεί» (Ρωμ. 11:16-27).

Ζούμε σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή και καλούμαστε, σαν πιστοί στον Ιησού Χριστό, να πάρουμε μια θέση με το Ισραήλ. Μπορεί να είμαστε εμείς οι άνθρωποι των τελευταίων καιρών. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε παθητικοί μπροστά στις προφητείες. Καλούμαστε να προσευχηθούμε με πάθος, να μεσιτέψουμε, και να υπηρετούμε σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου μας, που είπε ότι δεν είναι δική μας δουλειά να ερευνούμε πότε θα έρθει το τέλος, αλλά η δική μας ευθύνη είναι να εργαζόμαστε για τη Βασιλεία Του, μέχρι Αυτός να επιστρέψει (Λουκ. 19:13).

Αυτό δεν έχει σχέση με την πολιτική, αλλά με το Λόγο του Θεού, … όμως και οι πολιτικές εξελίξεις γίνονται ιδιαίτερα δραματικές. Η Γραφή μας λέει ότι θα έρθει μια ώρα, που όλα τα έθνη θα στραφούν ενάντια στον Ισραήλ. Είναι τόσο πιθανό ότι αυτό μπορεί να συμβεί στις μέρες μας, ώστε είναι απόλυτα σημαντικό να εξετάσουμε και να τονίσουμε το γιατί πρέπει σήμερα να πάρουμε θέση με το μέρος του Ισραήλ. 

OKTΩ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ του Jack Hayford

1) Κάθε πιστός έχει υποχρέωση να δώσει στον Ισραήλ μια προτεραιότητα στο σύστημα αξιών του και ν’ αποδίδει ευχαριστίες μέσα από την καρδιά του, για τα όσα ο Θεός εργάζεται μέσα απ’ αυτό το λαό.
 Η κατανόηση της προσοχής που οφείλουμε να δώσουμε στο θέμα Ισραήλ, έχει να κάνει με την κατανόηση της ουράνιας τάξης του Θεού και όσων ο Θεός έχει πει γι’ αυτό το λαό και γι’ αυτή τη γη.
* Κάθε πιστός έχει υποχρέωση, ως προς τις αξίες που βάζει στη ζωή του, να δώσει στον Ισραήλ την προτεραιότητα, γιατί το ίδιο κάνει κι ο Θεός.   
* Ο Κύριος εξέλεξε ένα λαό… Άρχισε εκλέγοντας έναν άνδρα που ονομάστηκε Αβραάμ. Ο Κύριος είπε ότι μέσα από το σπέρμα του Αβραάμ ( μέσα από το παιδί της υπόσχεσης, τον Ισαάκ, που θα γεννούσε η Σάρα), θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης… κάθε ανθρώπινη ύπαρξη θα μπορεί να έχει πρόσβαση στη θεία ευλογία του Παντοδύναμου Θεού.
* Στο χωρίο Γένεσις 12:3 ο Κύριος, κάνοντας διαθήκη με τον Αβραάμ, είπε: «… και θα ευλογήσω  εκείνους που σε ευλογούν και θα καταραστώ εκείνους που σε καταρώνται και σε σένα θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης.»

-  Αυτό αφορά όχι μόνο στο λαό Ισραήλ, αλλά και στη γη τους.
-  Ο Θεός θα κρίνει τα έθνη ανάλογα με τη στάση τους απέναντι σ’ αυτό, όπως ακριβώς θα κάνει και με κάθε άτομο ξεχωριστά. 

* Ο Κύριος διάλεξε το λαό αυτό για συγκεκριμένους σκοπούς: «… που είναι Ισραηλίτες, που δική τους είναι η υιοθεσία, και η δόξα, και οι διαθήκες, και η λατρεία, και οι υποσχέσεις. Που δικοί τους είναι οι πατέρες και από τους οποίους γεννήθηκε ο Χριστός, όσον αφορά τη σάρκα, Αυτός που είναι πάνω σε όλους ευλογητός Θεός στους αιώνες. Αμήν.» (Ρωμαίους 9:4-5). 
-  Η υιοθεσία: Η θεία εκλογή του Θεού για το σπέρμα του Αβραάμ σαν λαός.
-  Η δόξα: Η φανερή παρουσία του Θεού που αποκαλύπτει τον εαυτό Του.

-  Οι διαθήκες: Οι συνθήκες που έκανε ο Θεός:

Η διαθήκη με τον Αβραάμ: Ο Θεός κάνοντας αυτή τη διαθήκη, υποσχέθηκε στον Αβραάμ ότι θα του δώσει ένα λαό και τη γη στην οποία τον είχε φέρει, και μέσα από το σπέρμα
του θα ερχόταν η ευλογία για όλες τις φυλές της γης.         

Η Μωσαϊκή Διαθήκη:  Η αποκάλυψη του Νόμου, που δόθηκε σαν παιδαγωγός που θα μας οδηγούσε στο Χριστό και στο απολυτρωτικό Του έργο με το αίμα του, σαν ο Αμνός.

Η Καινή Διαθήκη: Στον Ιερεμία και στον Ιεζεκιήλ, ο Θεός λέει σχεδόν με τα ίδια λόγια και στους δύο: «Θα έρθει η ώρα που θα αφαιρέσω τον Νόμο Μου από ανάμεσά τους και θα κάνω μια καινούργια Διαθήκη μαζί τους και θα βάλω μέσα τους το Πνεύμα Μου.»     
- Το πιο μεγάλο δώρο: Το θαύμα της ενσάρκωσης του Χριστού σε άνθρωπο. Τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε έδωσε τον μονογενή Του υιό… Τον έδωσε μέσα από τους Ιουδαίους και ήρθε σαν ένας Ιουδαίος. Ο ίδιος ο Ιησούς, μιλώντας με τη Σαμαρείτισσα της είπε: «Η σωτηρία είναι από τους Ιουδαίους».

Η Αγία Γραφή λοιπόν μας δείχνει πολύ καθαρά, ότι στο θέμα αυτό βρίσκονται οι ρίζες από οτιδήποτε έχει σχέση με την αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο.  Η απόδειξη βρίσκεται στο ότι υπάρχουν ακόμη οι Ιουδαίοι σαν λαός και στο γεγονός ότι έχει επανιδρυθεί το κράτος του Ισραήλ. Σήμερα όλη η διαμάχη γίνεται για την Ιερουσαλήμ, για το Ισραήλ και για την παρουσία των Εβραίων και το δικαίωμά τους πάνω σ’ αυτή τη γη. Υπάρχουν πολύ λίγα έθνη που είναι πρόθυμα για μια σταθερή συμπαράσταση στο λαό Ισραήλ και στο κράτος του, αλλά η Γραφή λέει ότι ο Θεός θ’ ανταμείψει αυτούς που θα το κάνουν.   

2)  Η θέση μας, στην παρούσα τάξη του Θεού, συνδέεται αναπόφευκτα με τους Ισραηλίτες σαν λαό και  συνεπώς και με τη γη που τους ανήκει, σύμφωνα με το Λόγο του Θεού.

Αν στηρίζεται η πίστη μας στον Σωτήρα, που ήρθε κατά σάρκα από τους Ιουδαίους, μπαίνουμε στην ίδια γραμμή με όλους όσους εμπιστεύονται το Θεό για την αποκάλυψη της χάρης Του και τους λυτρωτικούς σκοπούς Του.
* Σύμφωνα με τη Γραφή, όποιος δέχεται τον Κύριο Ιησού γίνεται, από την πνευματική άποψη, ένας Ιουδαίος (Ρωμαίους 2:28-29, Γαλάτας 3:26-29).
* Αν είσαι πιστός, δεν μπορείς να είσαι σύμφωνος με το σύνολο της Αγίας Γραφής και να παραμένεις παθητικός ή αδιάφορος για ό,τι έχει σχέση με τους Εβραίους και το Ισραήλ.

3)  Ο Θεός έχει κάνει μια μοναδική διακήρυξη σχετικά με τη γη του Ισραήλ, την οποία ουδέποτε ακύρωσε:

* Λευιτικό 25:23 – « Και η γη δεν θα πουλιέται σε απαλλοτρίωση, επειδή δική μου είναι η γη…»  Η γη είναι του Κυρίου και σ’ Αυτόν ανήκει να την ορίζει και να τη διαθέτει.
* Δευτερονόμιο 32:43 – « Ευφρανθείτε έθνη μαζί με το λαό Του… θα καθαρίσει τη γη Του μαζί με το λαό Του.» 
* Β΄ Χρονικών 7:20 –  Ο Θεός λέει ότι αν ο λαός γίνει παραβάτης «…τότε θα τους εκριζώσω από τη γη μου, που τους έχω δώσει.»    
* Ψαλμός 85:1-2 – «Ευαρεστήθηκες, Κύριε, στη γη Σου, έφερες από την αιχμαλωσία τον Ιακώβ. Συγχώρησες την ανομία του λαού σου, σκέπασες όλες τις αμαρτίες τους.»

* Ησαΐας 8:8 –  Αυτή η γη ανήκει στον Πατέρα Θεό και είναι η γη του Μεσσία Του: «…και το άπλωμα των  πτερύγων του θα γεμίσει το πλάτος της γης σου, Εμμανουήλ.»
* Ιερεμίας 2:7 – Ο Κύριος λέει στο λαό για ποιο λόγο θα επέλθει ο χαμός και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ: « Και σας έφερα μέσα σε καρποφόρο τόπο… αφού όμως μπήκατε μολύνατε τη γη μου και κάνατε την κληρονομιά μου ένα βδέλυγμα.»

* Ιεζεκιήλ 38:16 – Ο Κύριος απευθύνεται στο λαό , που στους έσχατους καιρούς θα εκστρατεύσει ενάντια στο Ισραήλ και αναφέρεται σε μια σύγκρουση που θα λάβει χώρα στη γη Του: « …και θ’ ανέβεις ενάντια στο λαό μου Ισραήλ…  και θα σε φέρω ενάντια στη γη μου, για να με γνωρίσουν τα έθνη, όταν αγιαστώ σε σένα…»
* Ιωήλ 1:6, 2:18, 3:2 – Σ’ αυτό το προφητικό βιβλίο αναφέρεται 3 φορές ότι η γη ανήκει στον Κύριο. «Επειδή ένα έθνος ανέβηκε ενάντια στη γη μου…» (1:6) «Και ο Κύριος θα ζηλοτυπήσει για τη γη Του…»  (2:18) « Θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη και θα τα κατεβάσω στην κοιλάδα του Ιωσαφάτ και θα κριθώ εκεί μαζί τους υπέρ του λαού μου και της κληρονομιάς μου, του Ισραήλ, που τον διέσπειραν ανάμεσα στα έθνη και διαμοιράστηκαν τη γη μου.» 

* Ωσηέ 9:3 – Εδώ αναφέρεται στον διασκορπισμό του Ισραήλ: «Δεν θα κατοικήσουν στη γη του Κυρίου.  Ο Εφραΐμ όμως θα επιστρέψει στην Αίγυπτο και θα φάνε ακάθαρτα στην Ασσυρία.» 
* Ζαχαρίας 9:16 – «Και Κύριος ο Θεός τους θα τους σώσει εκείνη την ημέρα , όπως το ποίμνιο του λαού  Του, επειδή σαν πέτρες ενός διαδήματος θα υψωθούν επάνω στη γη Του.» 

Όταν μιλάμε για το Ισραήλ αναφερόμαστε σε δύο πράγματα: 1ο) Σ’ ένα μέρος γης για το οποίο ο Θεός έχει κάνει ιδιαίτερες διακηρύξεις και 2ο) στο λαό του Θεού, στον οποίο ο Θεός έδωσε αυτή τη γη. Αυτό είναι ένα θέμα σημαντικό για τον ίδιο το Δημιουργό των πάντων και δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Πράγματα που ο Θεός έχει πει μοναδικά για τον Ισραήλ, ουδέποτε έχουν ακυρωθεί.   
- Αυτή τη γη, που ανήκει στο Θεό, ο ίδιος ο Θεός την έδωσε στον Αβραάμ και στο σπέρμα του, που θα προερχόταν από τον Ισαάκ, για πάντα (Γένεσις 17:7-8).
- «Μέσα σε μικρό θυμό έκρυψα από σένα το πρόσωπό μου… όμως το έλεός μου δεν θα εκλείψει από σένα ούτε η διαθήκη της ειρήνης μου θα μετακινηθεί, λέει ο Κύριος…» (Ησαϊας 54:8-10).
- Η απώλεια της εξουσίας πάνω στη γη τους, εξαιτίας της αμαρτίας τους, και η διασπορά τους, δεν άλλαξε τη συνθήκη που ο Θεός έκανε για τον Ισραήλ, να του ανήκει αυτή η γη για πάντα (Ιεζεκιήλ 37:1-28).    

4) Η παρούσα σύγκρουση για τη γη των Ισραηλιτών δεν οφείλεται σε δική τους πρωτοβουλία ούτε συνεχίζεται εξαιτίας δικής τους επεκτατικότητας.

Ο κόσμος σήμερα, στην πλειονότητά του, θεωρεί τους Παλαιστίνιους σαν τους αδικημένους. Στην πραγματικότητα όμως οι Ισραηλίτες υπερασπίζονται τη γη, που με επίσημα συμβόλαια είχαν αποκτήσει το 1917, και το κράτος τους, που ιδρύθηκε με την επικύρωση των Ηνωμένων Εθνών το 1948. Ο στόχος των Παλαιστινίων δεν είναι να υπερασπιστούν την πατρίδα τους, αλλά να εκδιώξουν όλους τους Ισραηλίτες, χωρίς εξαίρεση.
Για να επηρεάζεται η κοινή γνώμη και να στρέφεται ενάντια στο Ισραήλ, τα οικονομικά εύρωστα Αραβικά κράτη και τα γειτονικά, ποτέ δεν πρόσφεραν καταφύγιο στους Παλαιστίνιους. (Σημ. Μετ. Παρόλο που τους ξεσήκωσαν να συμπράξουν στην επίθεση κατά του νεοϊδρυθέντος Ισραηλινού κράτους.)  Η πλειονότητα στον κόσμο δεν το γνωρίζει αυτό, και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να κάνει μια τέτοια ενημέρωση, επειδή σκόπιμα αποσιωπάται από συμπάθεια σε άλλες δυνάμεις. 

5) Η συμπαράσταση στο Ισραήλ δεν σημαίνει εναντίωση στην ύπαρξη του αραβικού πληθυσμού ή στα δικαιώματα των Αράβων να ζουν στο Ισραήλ με ειρήνη, πολιτική ασφάλεια κι ευημερία.

 Ο Θεός είναι αγάπη για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, και σίγουρα για τους Άραβες, που είναι απόγονοι του Ισμαήλ, του άλλου γιου του εκλεκτού Του Αβραάμ.  Το να συμπαραστεκόμαστε στο Ισραήλ δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να τρέφουμε αισθήματα ενάντια στους Άραβες και να μην έχουμε αγάπη για τους άλλους ανθρώπους.
6) Η αδιάλλακτη εχθρότητα μερίδων του Αραβικού κόσμου δεν οφείλεται μόνο σε πολιτικά αίτια, αλλά κυρίως σε πνευματικές δυνάμεις που δεν μπορούν να ησυχάσουν όσο υπάρχει το Ισραήλ.
Οι δυνάμεις που αντιτίθενται στο Ισραήλ δεν είναι απλά οι άνθρωποι που δεν συμπαθούν τους Εβραίους.  Η ανθρωπότητα συμπαρασύρεται σ’ ένα ρεύμα πνευματικών δυνάμεων ισχυρότερών της, και οι δυνάμεις αυτές δεν είναι δυνατό να κατανικηθούν ούτε με την πολιτική, ούτε με την προσπάθεια της πειθούς. Αυτές οι δυνάμεις μπορούν να συντριβούν μόνο με την ένθερμη μεσιτική προσευχή,  που μπορεί να γκρεμίσει αρχές κι εξουσίες.

7) Το πνεύμα αυτό που διεγείρει τόση εχθρότητα, μισεί εξίσου τους χριστιανούς όσο και τους Εβραίους, και προτίθεται, σαν έρθει η ώρα, να ξεσηκώσει διωγμό ενάντια και στις δυο αυτές ομάδες.

Όπως διαβάζουμε στη Γραφή, δύο μάρτυρες θα θανατωθούν στην Ιερουσαλήμ, στα τέλη των καιρών (Αποκάλυψις 11) . Σ’ όλη την ιστορία, υπάρχουν στην ανθρωπότητα δύο μαρτυρίες για το Θεό: η μαρτυρία του λαού Ισραήλ και των Χριστιανών.

Η εχθρότητα και το μίσος αυξάνεται εξίσου ενάντια στο Ισραήλ και στους πιστούς του Χριστού, επειδή το πνεύμα αυτού του κόσμου αντιτίθεται σε ό,τι ονομάζεται Θεός και σ’ ό,τι έχει σχέση μ’ Αυτόν.
*    Στον Θεό σαν Δημιουργό  –  στον οποίο ανήκει η λατρεία.
*    Στον Θεό σαν Κριτή  - στον οποίο είμαστε υπόλογοι.      
*    Στον Θεό σαν Σωτήρα  -  ο οποίος μας αποκαλύφθηκε μέσω του Υιού Του Ιησού Χριστού.
*    Στον Θεό σαν Νομοθέτη ηθικής για όλη την ανθρωπότητα – απέναντι στον οποίο είμαστε υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά μας.
8) Μια βιβλική εντολή και μια θεία υπόσχεση μας καλούν να σταθούμε στην πίστη, να μεσιτεύουμε στην προσευχή και να υποστηρίζουμε με προσδοκία.
Η κλήση μας σήμερα είναι να υποστηρίζουμε το Ισραήλ γιατί μπορεί εμείς να είμαστε οι άνθρωποι των τελευταίων καιρών.  Ο Θεός μας κάλεσε να είμαστε ο λαός Του με ηθικές και βιβλικές πεποιθήσεις και να πορευόμαστε με σοφία σύμφωνα με το Λόγο Του. 

Αυτός υποσχέθηκε ότι θα ευλογήσει και θα τιμήσει όσους σταθερά αποφασίσουν να υποστηρίξουν το λαό και τη γη που Αυτός αποκάλεσε παντοτινά δική Του. (Ψαλμός 122:6).

ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ  ΠΟΥ  ΜΠΟΡΕΙΣ  ΝΑ  ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ  ΝΑ  ΣΤΑΘΕΙΣ  ΥΠΕΡ  ΤΟΥ  ΙΣΡΑΗΛ του Jack Hayford

1. Εφοδιάσου με αξιόπιστες πληροφορίες, αποφεύγοντας το φανατισμό αλλά και την άγνοια. Αναγνώριζε τις τάσεις των μέσων ενημέρωσης. Κάνε προσεκτική εκτίμηση των ανταποκρίσεων αποφεύγοντας ό,τι είναι παράλογο. Ενημερώσου για το ιστορικό υπόβαθρο των λαών της Μέσης Ανατολής και προσπάθησε να κατανοήσεις το παρελθόν τους.

2. Ανταποκρίσου με πιστότητα στην κλήση της Γραφής «Ζητάτε την ειρήνη της Ιερουσαλήμ» (Ψαλμός 122:6), και προσεύχου οι κυβερνήτες του έθνους μας να ενεργούν μέσα στα πλαίσια του χωρίου Γένεσις 12:1-3 «…θα ευλογήσω εκείνους που σε ευλογούν…»

3. Προσευχήσου, κι αν σε οδηγήσει ο Θεός να επισκεφθείς το Ισραήλ σαν μια πρακτική ενέργεια συμπαράστασης.

4. Δείξε φιλικότητα στους Εβραίους γνωστούς σου. Βεβαίωσέ τους, ότι σαν πιστός χριστιανός και σύμφωνα με τις βιβλικές σου αρχές, είσαι με το μέρος του Ισραήλ.

5. Να είσαι επιεικής με τους Μουσουλμάνους σαν σύνολο, αναγνωρίζοντας ότι οι τρομοκρατικές ενέργειες προέρχονται μόνο από μια μερίδα ριζοσπαστικών εξτρεμιστών.

Δώσε προσοχή, επειδή ζούμε σε μια σημαντική χρονικά εποχή. Σήμερα φαίνεται να πλησιάζει  η τελική αναμέτρηση,  όπου όλα τα έθνη της γης θα ξεσηκωθούν ενάντια στο Ισραήλ και σε ό,τι πάει να του συμπαρασταθεί.
 
Το τελικό ζήτημα είναι: «Ποιος είναι με το Χριστό και τα σχέδιά Του;» Ο Κύριος μας κάλεσε να είμαστε ένας λαός που θ’ αγγίζει ανθρώπους και θα έχει το θάρρος να σταθεί με ηθικές και βιβλικές θέσεις μέσα σε

Ο ΦΟΒΟΣ ΕΧΕΙ ΚΟΛΑΣΗ. Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΔΙΩΧΝΕΙ ΕΞΩ ΤΟΝ ΦΟΒΟ.

(1). ΕΑΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΘΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΣΥΜΒΕΙ!

«Επειδή εκείνο το οποίο φοβόμουνα συνέβηκε σε μένα, κι εκείνο το οποίο τρόμαζα ήλθε σε μένα!» (Ιώβ 3:25)

Τι είναι αυτό ή αυτά που έχεις φοβηθεί ότι θα σου συμβούν, σε σένα, ή σε κάποιον συγγενή σου, και το είδες και το έζησες να συμβαίνει; (α) Αρρώστια, (β) Πρόωρος θάνατος, (γ) Οικονομική καταστροφή, (δ) Καταστροφή κάποιας σχέσης, (ε) Πόλεμος, (στ) Θεομηνία…. Από τη στιγμή που το πιστεύεις, που το έχεις μέσα στο μυαλό και στο νου σου, αυτό αργά ή γρήγορα θα συμβεί! Π.χ. εκείνος ο αδελφός που σκοτώθηκε σε τροχαίο το παλληκάρι του, έγινε γιατί το φοβόταν! Έγινε γιατί ο Πονηρός μια μέρα του το ψιθύρισε μέσα στο αυτί του, αυτός το δέχτηκε και έτσι κάποια μέρα το παιδί του σκοτώθηκε!

(2). Η ΤΕΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗ ΔΙΩΧΝΕΙ ΕΞΩ ΤΟΝ ΦΟΒΟ!

«Φόβος δεν υπάρχει μέσα στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη έξω διώχνει το φόβο, γιατί ο φόβος έχει κόλαση, και αυτός που φοβάται δεν έχει τελειοποιηθεί στην αγάπη.» (Α’ Ιωάννη 4:18)

Αυτός ο αδελφός, δεν είχε γεμίσει με ΟΛΗ την Αγάπη του Θεού, γι’ αυτό κι έβρισκε τόπο να τον γεμίζει ο φόβος, που έχει κόλαση, δηλαδή την κατοικία του Σατανά! Οπότε ο Σατανάς βρήκε κατάλληλο τόπο, στην καρδιά του πατέρα αυτού, και έτσι πήρε το Νόμιμο Δικαίωμά του από τον Θεό Κριτή και Δικαστή και επέφερε τον θάνατο στο παιδί του αδελφού μας! Προσέξτε αυτό ΔΕΝ ΗΤΑΝ το Θέλημα του Θεού! Δεν είναι το Θέλημα του Δημιουργού σου και Σωτήρα σου να αρρωστήσεις! Ούτε να καταστραφείς οικονομικά! Ο Κύριος ο Θεός δεν θέλει να έχεις καμία σου σχέση με αγαπημένο σου πρόσωπο διαλυμένη!

(3). ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΠΡΩΤΥΠΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ, Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

«Και ο Θεός της ειρήνης, που επανέφερε από τους νεκρούς το μέγα ποιμένα των προβάτων με το αίμα αιώνιας διαθήκης, τον Κύριό μας Ιησού, είθε να σας καταρτίσει σε κάθε αγαθό, για να κάνετε το θέλημά του, και να κάνει μέσα μας το ευάρεστο μπροστά του διαμέσου του Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων.» (Εβραίους 3:20-21)
 
Μόνο με τη Δύναμη του Αίματος του Σωτήρα και Κυρίου μας ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, μπορούμε να νικήσουμε τον φόβο του διαβόλου που έχει κόλαση: Όταν το βάζουμε πάνω στις σκέψεις μας, και ζητάμε από τον ΧΡΙΣΤΟ να καθαρίζει τα οχυρά των σκέψεών μας που έχουν φόβο κόλασης, τότε πραγματικά θεραπευόμαστε, γιατί είναι η Αγάπη του Θεού – μέσω της σταυρικής Θυσίας του ΧΡΙΣΤΟΥ – που ΙΔΩΧΝΕΙ ΕΞΩ ΤΟΝ ΦΟΒΟ! Επομένως κάθε φορά που έρχεται μια σκέψη φόβου μέσα το μυαλό σου, αμέσως ζήτα από τον Κύριο να στην καθαρίσει με το Αίμα Του, αφού την εντοπίσεις! Ο Κύριός μας είναι το πρότυπο της νίκης μας στον Οποίον αποβλέπουμε συνεχώς: «αποβλέποντας στον αρχηγό και τελειοποιητή της πίστης μας, τον Ιησού, ο οποίος, εξαιτίας της χαράς που βρισκόταν μπροστά του, υπέμεινε σταυρό και καταφρόνησε την ντροπή και έχει καθίσει στα δεξιά του θρόνου του Θεού» (Εβραίους 12:2)

Ο Λυτρωτής μας ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΕ την απόρριψη, το μίσος, την κακία, τα βασανιστήρια, τον σκληρό θάνατο στο Σταυρό! Τα υπέμεινε όλα αυτά γιατί είχε ΜΕΣΑ ΤΟΥ την Τέλεια ΑΓΑΠΗ του ΘΕΟΥ ΠΑΤΕΡΑ, ΣΥΝΕΧΩΣ!!! Έτσι κι εμείς: «ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΧΥΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΟΘΗΚΕ» (Ρωμ.5:5)

(4). ΚΑΘΑΙΡΟΥΜΕ ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΛΟΓΙΣΜΩΝ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ, ΣΤΟ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΚΙ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ
ΧΡΙΣΤΟΥ!

«Γιατί, ενώ περπατούμε με τη σάρκα, δεν στρατευόμαστε κατά σάρκα, επειδή τα όπλα της εκστρατείας μας δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά με το Θεό προς καθαίρεση οχυρωμάτων, και γκρεμίζουμε λογισμούς και κάθε ύψωμα που υψώνεται με αλαζονεία κατά της γνώσης του Θεού, και αιχμαλωτίζουμε κάθε διανόημα στην υπακοή του Χριστού, και είμαστε έτοιμοι να τιμωρήσουμε κάθε παρακοή, όταν γίνει πλήρης η υπακοή σας.» (Β΄ Κορινθίους 10:3-6)

-Α- Γκρεμίζουμε τους λογισμούς και κάθε ύψωμα που υψώνονται με αλαζονεία κατά της γνώσης του Θεού!-Β- Αιχμαλωτίζουμε κάθε διανόημα/ σκέψη στην υπακοή του ΧΡΙΣΤΟΥ! -Γ- Τιμωρούμε κάθε παρακοή όταν γίνει πλήρης η υπακοή σας!Αδέλφια μου η γή είναι γεμάτη από ανθρώπους που φοβούνται αμέτρητους φόβους, γιατί δεν έχουν γνωρίσει την Αγάπη του Θεού, και δεν έχουν τον Φόβο του Κυρίου! Εμείς έχουμε δοσμένο τον τρόπο να ΝΙΚΑΜΕ τους φόβους του εχθρού μας! Ας μην του επιτρέπουμε να μας νικάει με τις σκέψεις των φόβων του, των αμφιβολιών του, που μπορεί να οδηγήσει σε απιστία και ανυπακοή στο Ευαγγέλιο.

(5). Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΓΑΠΗ ΝΙΚΑΕΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΟΛΑΣΗ!

«ΕΛΑΤΕ ΤΕΚΝΑ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΔΙΔΑΞΩ! ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΖΩΗΝ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑ ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΛΟ; ΦΥΛΑΓΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΣΟΥ ΑΠΟ ΚΑΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΜΕ ΔΟΛΟ. ΞΕΚΛΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΕ ΤΟ ΑΓΑΘΟΝ. ΖΗΤΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΑ ΤΗΝ.
ΟΙ ΟΦΘΑΛΜΟΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΑΥΓΗΝ ΤΟΥΣ” (Ψαλμός 34:11-15)

-Α- Φυλάς τη γλώσσα σου να μην λένε κακό! –Β- Φυλάς τα χείλια σου να μην μιλάνε με δόλο! –Γ- Ξεκλίνεις, απομακρύνεσαι από κάθε κακό όταν το βλέπεις, δεν πας να το κάνεις! –Δ- Πράττεις το Αγαθό! –Ε- Ζητάς Ειρήνη και την κυνηγάς!

«Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΖΩΗ, ΚΙ Ο ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΣ ΑΥΤΟΝ ΘΑ ΠΛΑΓΙΑΖΕΙ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΟΣ. ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ.» (Παροιμίες 19:22)

(6). ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ!

«Εμείς ξέρουμε ότι έχουμε περάσει από το θάνατο στη ζωή, γιατί αγαπούμε τους αδελφούς. εκείνος που δεν αγαπά μένει στο θάνατο. Καθένας που μισεί τον αδελφό του είναι ανθρωποκτόνος, και ξέρετε ότι κανένας ανθρωποκτόνος δεν έχει ζωή αιώνια μέσα του να μένει. Με αυτό έχουμε γνωρίσει την αγάπη: με το ότι εκείνος για χάρη μας τη ζωή του τη θυσίασε. έτσι κι εμείς οφείλουμε για χάρη των αδελφών τις ζωές μας να τις θυσιάσουμε. Όποιος όμως έχει τα πλούτη του κόσμου και βλέπει τον αδελφό του να έχει ανάγκη και κλείσει τα σπλάχνα του από αυτόν, πώς η αγάπη του Θεού μένει μέσα του; Παιδάκια, ας μην αγαπούμε με λόγια μήτε με τη γλώσσα, αλλά με έργα και αλήθεια. Και με αυτό θα γνωρίσουμε ότι είμαστε από την αλήθεια, και μπροστά του θα καθησυχάσουμε την καρδιά μας σε ό,τι μας κατηγορεί η καρδιά μας. γιατί μεγαλύτερος είναι ο Θεός από την καρδιά μας και γνωρίζει τα πάντα. Αγαπητοί, αν η καρδιά μας δε μας κατηγορεί, έχουμε παρρησία προς το Θεό και ό,τι ζητούμε το λαβαίνουμε από αυτόν, επειδή τις εντολές του τις τηρούμε και τα αρεστά κάνουμε μπροστά του. Και αυτή είναι η εντολή του: να πιστέψουμε στο όνομα του Υιού του Ιησού Χριστού και να αγαπούμε ο ένας τον άλλο καθώς μας έδωσε εντολή. Και όποιος τηρεί τις εντολές του μένει μέσα σ’ Αυτόν, και Αυτός μέσα σ’ αυτόν. Και με αυτό γνωρίζουμε ότι μένει μέσα μας: από το Πνεύμα που μας έδωσε.» (Α΄Ιωάννη 3:12-24)

(7). ΝΑ ΠΩΣ ΓΕΜΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ!

«Γι’ αυτό κάμπτω τα γόνατά μου μπροστά στον Πατέρα, από τον οποίο κάθε πατριά στους ουρανούς και πάνω στη γη ονομάζεται, για να σας δώσει κατά τον πλούτο της δόξας Του, με δύναμη να κραταιωθείτε μέσω του Πνεύματός Του στον εσωτερικό άνθρωπο, να κατοικήσει ο Χριστός μέσω της πίστης στις καρδιές σας, με αγάπη ριζωμένοι και θεμελιωμένοι, για να μπορέσετε να καταλάβετε μαζί με όλους τους αγίους ποιο είναι το πλάτος και το μήκος και το ύψος και το βάθος, και να γνωρίσετε την αγάπη του Χριστού που υπερβάλλει τη γνώση, για να γεμίσετε με όλο το πλήρωμα του Θεού.» (Εφεσίους 3:14-19)
«Και μη μεθάτε με κρασί, στο οποίο υπάρχει ασωτία, αλλά να γεμίζετε με Πνεύμα, μιλώντας μεταξύ σας με ψαλμούς και ύμνους και ωδές πνευματικές, τραγουδώντας και ψάλλοντας με την καρδιά σας στον Κύριο, ευχαριστώντας πάντοτε για όλα το Θεό και Πατέρα στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.» (Εφεσίους 5:18-20)

Μου αρέσει!Δείτε περισσότερες αντιδράσεις

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

1 κοινοποίηση

Σχόλια

Γράψτε ένα σχόλιο...

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑ!

«Αν κάποιος Εμένα υπηρετεί, Εμένα ας ακολουθεί· και όπου Είμαι Εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός Μου υπηρέτης· και αν κάποιος υπηρετεί Εμένα, θα τον τιμήσει ο Πατέρας» (Ιωάννης 12:26)

Είτε είναι κάλεσμα για Ιεροσύνη και έργο στην Εκκλησία, είτε στο χώρο της Αγοράς, τις Τέχνες και τις Επιστήμες, το κάλεσμα του Θεού που φανερώνεται μέσα από εξαιρετικά πνευματικά χαρίσματα ή ξεχωριστές κοινωνικές, ακαδημαϊκές ή άλλου είδους ικανότητες, επιδεξιότητες, και δεξιοτεχνίες, αποτελεί την εσωτερική ώθηση που μας κινητοποιεί να θέλουμε και να κάνουμε πράγματα, όπου το κάλεσμα του Θεού φανερώνεται μέσα από τα έργα μας και τα μοναδικά ταλέντα που έχει δώσει στον κάθε έναν από εμάς, ώστε να τα χρησιμοποιούμε σε υπακοή της οδηγίας του Πνεύματος Του, υπηρετώντας Τον με το να εκπληρώνουμε το δικό Του καλό θέλημα.

Τα δύο πρώτα πράγματα που είναι κλειδιά για το Νέο Έτος, που ο Κύριος μιλάει είναι:
Αγιασμός, και Ιωάννου 12:26 ( «Αν κάποιος Εμένα υπηρετεί, Εμένα ας ακολουθεί...»)

Αγιασμός είναι το να ξεχωρίζουμε τον εαυτό μας από τον κόσμο προς τον σκοπό της αφιέρωσης στον Κύριο. Τώρα ας σκεφτούμε έναν υπηρέτη που ακολουθεί πιστά τον Κύριο του όπου κι αν αυτός πάει, και κάνει τα πάντα που αυτός ζητά από τον υπηρέτη Του.
Αυτός ο υπηρέτης δεν έχει δική του ζωή, αλλά η ζωή του είναι ξεχωρισμένη και αφιερωμένη στην υπηρεσία του Κυρίου του – όμως αυτό είναι ακριβώς ο ορισμός του τι είναι «Αγιασμός στον Κύριο». Είναι μια ζωή θυσίας όπου κάποιος θέτει την ζωή του για τον σκοπό του να υπηρετεί τον Κύριο του κάνοντας το θέλημα του. Έχοντας αυτό υπόψη μας, ας διαβάσουμε τώρα από την Ρωμαίους, με αυτό το φως και κατανόηση. Ο Απ. Παύλος λέει το ίδιο πράγμα με δικά του λόγια:
«ΣΑΣ παρακαλώ, λοιπόν, αδελφοί, χάρη των οικτιρμών τού Θεού, να παραστήσετε τα σώματά σας θυσία ζωντανή, άγια στον Θεό, ευάρεστη [που είναι] η λογική σας λατρεία [δηλαδή ‘υπηρεσία’]. 2 Και μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας, [ώστε να γίνετε] δόκιμοι [σε αυτό που είναι] το θέλημα του Θεού, [που είναι] αγαθό και ευάρεστο και τέλειο.» (Ρωμαίους 12:1)

Σημείωση:
Παραθέτω παρακάτω το αρχικό κείμενο, με την εξής διευκρίνιση:
- το γεγονός ότι στο κείμενο το ρήμα είναι «εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς» δεν σημαίνει ότι η μετάφραση είναι απαραίτητα «να δοκιμάζετε». Η χρήση αυτού του ρήματος στο υπόλοιπο κείμενο της Καινής Διαθήκης μας δείχνει ότι η χρήση του ήταν λίγο διαφορετική από το πως χρησιμοποιούμε εμείς στις ημέρες μας το ρήμα «δοκιμάζω». Εκτός από την ελαφρά διαφορετική χρήση του ρήματος της εποχής εκείνης, υπάρχει και η νοηματική πλευρά στο σύνολο της Καινής Διαθήκης. Πουθενά δεν μας καλεί ο Λόγος του Θεού εμείς να γινόμαστε οι δοκιμαστές του θελήματος του Θεού, όμως ξεκάθαρα μας καλεί να γινόμαστε, και να βρεθούμε δόκιμοι, όπως λ.χ. στον Ιάκωβο κεφ.1 εδάφια 3, «η δοκιμασία τής πίστης σας εργάζεται υπομονή», και 12 «Μακάριος ο άνθρωπος που υπομένει πειρασμό· επειδή, αφού δοκιμαστεί, θα πάρει το στεφάνι τής ζωής».

Όπως το φρούτο «ωριμάζει» για να γίνει «ώριμο», έτσι και ο άνθρωπος «δοκιμάζει» για να βρεθεί «δόκιμος» - αυτός ήταν ο τρόπος που χρησιμοποίησε την έννοια αυτή ο Παύλος, και που γίνεται κατανοητό το ρήμα αν και είναι στο απαρέμφατο «δοκιμάζειν υμάς».

«Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ θεοῦ παραστῆσαι τὰ σώματα ὑμῶν θυσίαν ζῶσαν ἁγίαν τῷ θεῷ, εὐάρεστον τὴν λογικὴν λατρείαν ὑμῶν· 2 καὶ μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθε τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον.» (Ρωμαίους 12:1)

«Δοκιμάζειν υμάς τί τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ» δηλαδή «να γίνετε δόκιμοι εσείς στο θέλημα του Θεού μέσα από την ζωντανή θυσία του σώματος» - όχι μόνον αυτό συνάδει με την χρήση του ρήματος στα κείμενα της ΚΔ, αλλά κυρίως ταιριάζει και σαν έννοια, και σαν «θεολογία» πιο ορθά (ο Θεός δεν μας κάλεσε να γίνουμε δοκιμαστές, αλλά να γίνουμε δόκιμοι, μέσα από τις δοκιμασίες των πειρασμών και των θλίψεων - βλέπε Ρωμ.5:3-4, Α' Πετ. 1:6-7).

Το να λατρεύεις είναι να υπηρετείς 

Είμαστε καλεσμένοι να παραστήσουμε τα σώματα μας ζωντανή θυσία στον Κύριο. Με τα σώματα μας ζούμε το σύνολο της θνητής ζωής μας και αυτό σημαίνει ότι καλούμαστε να παραστήσουμε ολόκληρο το βίο μας στο σύνολο του σαν θυσία ενώπιον του Κυρίου. Ο Παύλος λέει ότι αυτό είναι «άγιο προς τον Κύριο» και αυτό είναι «η λογική μας λατρεία», δηλαδή η υπηρεσία μας, που είναι ευάρεστη σε Αυτόν.

Η βιβλική λέξη ‘λατρεία’ στο κείμενο δεν σημαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα που καταλαβαίνουμε εμείς σήμερα. Οι περισσότεροι Χριστιανοί ταυτίζουν την ‘λατρεία’ απλά και μόνον με μουσική, υμνωδία, (πνευματικό) χορό, υψωμένα χέρια, ή με το πρόσωπο ξαπλωμένοι καταγής σε προσευχή, κλπ.
Δεν υπάρχει τίποτε κακό ή λάθος με όλες αυτές τις εκφράσεις προσευχής, αγάπης, θαυμασμού, δοξολογίας και ταπείνωσης μπροστά στον Κύριο. Όλα αυτά πρέπει να τα κάνουμε ακόμη και καθημερινά.
Το θέμα όμως είναι ότι όλα αυτά δεν είναι η ‘λατρεία’ όπως την εννοεί η Αγία Γραφή, όπου αυτή η λέξη σημαίνει το να υπηρετούμε τον Κύριο με το να εργαζόμαστε για Αυτόν, (ή να «Τον δουλεύουμε» όπως είναι γραμμένο σε κάποιες μεταφράσεις, αλλά δεν είναι καλή έκφραση στην καθομιλουμένη) κάνοντας το θέλημα Του, σύμφωνα με την οδηγία Του.

Η επίσημη αρχική έννοια της λέξης:
(Από διαδικτυακή πηγή) Το ρήμα «λατρεύω» αρχικά σήμαινε «προσφέρω υπηρεσία έναντι αμοιβής», με το «λάτρον» (λατ. latro) να σημαίνει «αμοιβή», ενώ αργότερα γενικεύτηκε η χρήση του σε κάθε είδους υπηρεσία, ακόμη και δουλική. Η λέξη «λάτρα», που σχετίζεται με τη φροντίδα του νοικοκυριού, μέχρι σήμερα διατηρεί τη μη θρησκευτική χρήση του όρου.

Ο Ιησούς μας διευκρίνισε την έννοια με την εξής παραβολή:

«Αλλά, τι γνώμη έχετε; [Ένας] άνθρωπος είχε δύο γιους· και καθώς ήρθε στον πρώτο, είπε: Παιδί μου, πήγαινε σήμερα να δουλέψεις στον αμπελώνα μου. 29 Και εκείνος απαντώντας, είπε: Δεν θέλω· ύστερα, όμως, μετανιώνοντας, πήγε. 30 Και καθώς ήρθε στον δεύτερο, [του] μίλησε κατά παρόμοιο τρόπο. Και εκείνος απαντώντας, είπε: Εγώ, θα πάω, κύριε· και δεν πήγε. 31 Ποιος από τους δύο έκανε το θέλημα του πατέρα; Του λένε: Ο πρώτος …» (Ματθαίος 21:28)

Η ίδια έννοια γίνεται ξεκάθαρη επίσης και μέσα από τα λόγια του Μαλαχία:
«Τότε, αυτοί που φοβόνταν τον Κύριο μιλούσαν αναμεταξύ τους· και ο Κύριος πρόσεχε, και άκουγε· και γράφτηκε βιβλίο ενθύμησης μπροστά Του, γι' αυτούς που φοβόνταν τον Κύριο, και σέβονταν το όνομά Του· 17 και θα είναι δικοί Μου, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, κατά την ημέρα εκείνη, όταν Εγώ ετοιμάσω τα πολύτιμά [μου]· και θα τους σπλαχνιστώ, όπως ο άνθρωπος σπλαχνίζεται τον γιο του, που τον δουλεύει. 18 Τότε, θα επιστρέψετε, και θα διακρίνετε ανάμεσα σε δίκαιον και ασεβή, ανάμεσα σ' εκείνον που δουλεύει τον Θεό, κι εκείνον που δεν τον δουλεύει.» (Μαλαχίας 3:16)

Στον σύγχρονο Χριστιανισμό έχουμε μειώσει την έννοια του «δίκαιου» και του «ασεβή» σε διανοητικές θεολογικές έννοιες και διδαχές περί πίστεως, καθώς και ηθικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Όμως μέσα από τα λόγια του Μαλαχία ο Θεός προσδιορίζει ότι δίκαιος είναι αυτός που υπακούει και κάνει το θέλημα Του, ενώ ασεβής είναι αυτός που αρνείται να εκτελέσει το θέλημα του Θεού.

Το ίδιο πράγμα φαίνεται και στα λόγια του Σαμουήλ προς τον Βασιλιά Σαούλ:

«Και ο Σαμουήλ είπε: Μήπως ο Κύριος αρέσκεται στα ολοκαυτώματα και στις θυσίες, όπως στο να υπακούμε στη φωνή τού Κυρίου; Δες, η υποταγή είναι καλύτερη από τη θυσία· η υπακοή, παρά το πάχος των κριαριών· 23 επειδή, η απείθεια [είναι όπως] το αμάρτημα της μαγείας· και το πείσμα, [όπως] η ασέβεια και η ειδωλολατρεία· επειδή, εσύ απέρριψες τον λόγο του Κυρίου, [γι' αυτό] και ο Κύριος σε απέρριψε από το να είσαι βασιλιάς.» (Α΄ Σαμουήλ 15:22)

Η έννοια της λατρείας που σημαίνει το να δουλεύεις στον Κύριο, μάλλον είναι άγνωστη στην πλειοψηφία των Χριστιανών σήμερα. Έχουμε μειώσει την Αγάπη του Θεού σε συναισθήματα και ψυχικές εκφράσεις, που ονομάζομε «λατρεία».
Αυτή η έννοια της σύγχρονης έκφρασης λατρείας είναι το αντίστοιχο των θυσιών της Παλαιάς Διαθήκης. Όμως ο Θεός είναι σα να λέει: «δεν ενδιαφέρομαι για άδειες θυσίες, αλλά σας καλώ να Με υπηρετήσετε δουλεύοντας σε Εμένα με τα έργα της υπακοής σας σε αυτά που σας καλώ να κάνετε για να εκπληρώσετε το θέλημα Μου». 

Ο ορισμός της Αγάπης είναι Υπηρεσία!

Οι περισσότεροι πιστοί γνωρίζουν ότι η μεγαλύτερη εντολή είναι το να αγαπάς τον Θεό. Γνωρίζουμε τι απάντησε ο Ιησούς όταν τον ρώτησαν «Δάσκαλε, ποια εντολή [είναι] μεγάλη μέσα στον νόμο;»
Στο Ματθαίο 22:37 αποκρίθηκε «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου» – ο Ιησούς αναφέρθηκε σε λόγια του Νόμου του Μωϋσή της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν έφτιαξε ένα νέο Νόμο, απλά μίλησε αυτό που ήταν ήδη γραμμένο.
Το θέμα είναι το πως εμείς καταλαβαίνουμε σήμερα τα λόγια που Αυτός είπε τότε. Εμείς τα λάβαμε στην ελληνική γλώσσα, όπου ο Κύριος είπε «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου».
Έχοντας άγνοια του βιβλικού ορισμού της «αγάπης» εμείς νομίζουμε ότι το να αγαπάς τον Θεό έχει να κάνει με συναισθήματα και ψυχικές εκφράσεις... Όμως αυτό που είπε ο Ιησούς περί «αγάπης του Θεού» ήταν ένας λόγος της Παλαιάς Διαθήκης, όπου προσδιορίζεται τι είναι «αγάπη» με πολύ διαφορετικό τρόπο (από ότι εμείς νομίζουμε ότι είναι αγάπη, με ουμανιστικό τρόπο):

«Και τώρα, Ισραήλ, τι ζητάει από σένα ο Κύριος ο Θεός σου, παρά να φοβάσαι τον Κύριο τον Θεό σου, να περπατάς σε όλους τους δρόμους Του, και να Τον αγαπάς, και να λατρεύεις τον Κύριο τον Θεό σου με ολόκληρη την καρδιά σου, και με ολόκληρη την ψυχή σου, 13 να τηρείς τις εντολές τού Κυρίου, και τα διατάγματά Του, που εγώ σήμερα σε προστάζω για το καλό σου;» (Δευτερονόμιο 10:12)

Δεν μπορούμε να λέμε «αγαπάω τον Κύριο» εάν δεν Τον υπηρετώ σύμφωνα με το καλό Του θέλημα και συγκεκριμένη οδηγία Του για την ζωή μου.
Ο Κύριος δεν ζητά συναισθηματική αγάπη από θεωρητικούς Χριστιανούς που έχουν διανοητική πίστη σε διδαχές και εκκλησιαστικές πρακτικές – αυτό που ψάχνει να βρει είναι πιστούς υπηρέτες που υπακούν και πράττουν το θέλημα Του – αυτοί είναι οι άγιοι (δηλ. ξεχωρισμένοι) στον Κύριο, των οποίων οι πράξεις υπακοής και υπηρεσίας είναι η λογική λατρεία που είναι ευάρεστη σε Αυτόν. Αυτό ακριβώς εννοούσε ο Ιησούς όταν είπε:

«Αν κάποιος Εμένα υπηρετεί, Εμένα ας ακολουθεί· και όπου Είμαι Εγώ, εκεί θα είναι και ο δικός Μου υπηρέτης· και αν κάποιος υπηρετεί Εμένα, θα τον τιμήσει ο Πατέρας»

Μέσα από την Παλαιά Διαθήκη ο Κύριος μας έδωσε ένα παράδειγμα ανθρώπων που ήταν καλεσμένοι να Τον υπηρετούν σε/με όλη τους την ζωή, σαν φυλή, εκ γενετής.
«Κι αυτές [είναι] οι γενεές τού Ααρών και του Μωυσή, την ημέρα [που] ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή επάνω στο βουνό Σινά ... 5 Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας:
6 Φέρε τη φυλή τού Λευί, και παράστησέ τους μπροστά στον Ααρών, τον ιερέα, για να υπηρετούν σ' αυτόν. 7 Και θα φυλάττουν τις φυλάξεις Του, και τις φυλάξεις ολόκληρης της συναγωγής, μπροστά στη σκηνή τού μαρτυρίου, εκτελώντας τις υπηρεσίες τής σκηνής. 8 Και θα φυλάττουν όλα τα σκεύη τής σκηνής τού μαρτυρίου, και τις φυλάξεις των γιων Ισραήλ, εκτελώντας τις υπηρεσίες τής σκηνής.
9 Και θα δώσεις τους Λευίτες στον Ααρών και στους γιους του· αυτοί είναι δοσμένοι ως δώρο σ' αυτόν από τους γιους Ισραήλ. 10 Και τον Ααρών και τους γιους του θα τους τοποθετήσεις για να εκτελούν τα καθήκοντα της ιερατείας τους· και όποιος ξένος πλησιάσει θα θανατώνεται. 11 ΚΑΙ ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή, λέγοντας: 12 Δες, εγώ πήρα τους Λευίτες από μέσα από τους γιους Ισραήλ, στη θέση κάθε πρωτότοκου, που διανοίγει μήτρα, από τους γιους Ισραήλ· και οι Λευίτες θα είναι δικοί Μου· 13 Επειδή, κάθε πρωτότοκο [είναι] δικό Μου· για τον λόγο ότι], κατά την ημέρα που πάταξα κάθε πρωτότοκο στη γη τής Αιγύπτου, αγίασα για τον εαυτό Μου κάθε πρωτότοκο στον Ισραήλ, από άνθρωπο μέχρι κτήνος· δικοί Μου θα είναι. Εγώ [είμαι] ο Κύριος.» (Αριθμοί 3:1-13)
Αυτό είναι το υπόδειγμα, ο «τύπος» της Παλαιάς Διαθήκης, που φανερώνει ότι ο Θεός καλεί εκ γενετής κάποιους ανθρώπους, τους οποίους αγιάζει για τον εαυτό Του (όπως λέει ο ίδιος), με σκοπό ζωής να Τον υπηρετούν. Η Λευιτική Ιεροσύνη τελείωσε μαζί με την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά η πνευματική αρχή της Ιεροσύνης εξακολουθεί να ισχύει, καθώς μάλιστα βρίσκεται σε ισχύ στην αιωνιότητα.

Ο Ιησούς έγινε ο Αρχιερέας του Θεού με βάση την αρχή της Ιεροσύνης, αλλά όχι κατά την τάξη της Λευιτικής Ιεροσύνης, καθώς είναι γραμμένο:
« Έτσι και ο Χριστός, δεν δόξασε τον εαυτό Του για να γίνει αρχιερέας, αλλά αυτός που του είπε: «Υιός μου είσαι εσύ, Εγώ σήμερα σε γέννησα». 6 Όπως και σε άλλο μέρος λέει: «Εσύ είσαι ιερέας στον αιώνα, σύμφωνα με την τάξη Μελχισεδέκ». (Εβραίους 5:5)
Όπως οι Λευίτες ζούσαν μια ζωή υπηρεσίας στον Κύριο, έτσι και οι Χριστιανοί που έχουμε πιστέψει στον Ιησού, έχουμε (ανα)γεννηθεί μέσα στην δική Του Ιεροσύνη που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ – της οποίας ο Αρχιερέας είναι ο Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ.
Οι Λευίτες ήταν καλεσμένοι να υπηρετούν τον Αρχιερέα Ααρόν, που ήταν τύπος του Χριστού – οι Χριστιανοί είμαστε καλεσμένοι να υπηρετούμε τον ίδιο τον Αρχιερέα Κύριο ΙΗΣΟΥ Χριστό.

Το κάλεσμα μας σε υπηρεσία έρχεται μαζί με την (ανα)γέννηση μας εν Χριστώ!

Η νέα ζωή εν Χριστώ δεν είναι μια ζωή νέας θεολογίας και διανοητικής πίστης φτιαγμένης από διδαχές και εδάφια που πρέπει να γνωρίζουμε με το μυαλό μας, αλλά μια ζωή υπακοής και υπηρεσίας όπως οι ιερείς που ακολουθούν το παράδειγμα του Αρχιερέα τους! Αυτή είναι η λογική μας ‘λατρεία-υπηρεσία’, δηλαδή το τι κάνουμε καθώς ακολουθούμε τον Κύριο Ιησού στη ζωή μας. Αυτό είναι η πραγματική Αγάπη, και έτσι αποδεικνύεται η αγάπη που έχουμε προς τον Θεό, όταν θέτουμε τις ζωές μας σαν ζωντανή θυσία, που είναι άγια στον Κύριο.
«Καθώς ο Ιησούς είπε: ‘Αυτή είναι η εντολή Μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως Εγώ σας αγάπησα. 13 Μεγαλύτερη από τούτη την αγάπη δεν έχει κανένας, το να βάλει κάποιος την ψυχή του για χάρη των φίλων του. 14 Εσείς είστε φίλοι μου, αν κάνετε όσα Εγώ σας παραγγέλλω. 15 Δεν σας λέω πλέον δούλους, επειδή ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο κύριός του· εσάς, όμως, [σας] αποκάλεσα φίλους, επειδή όλα όσα άκουσα από τον Πατέρα Μου, σας τα φανέρωσα»  

( Ιωάννου 15:12.)

Ο Ιησούς μας καλεί να Τον υπηρετούμε ακολουθώντας Τον, ώστε ‘να είμαστε εκεί που Αυτός είναι’. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να γνωρίζουμε ‘που είναι’ (αναφορικά με την ζωή μας), ώστε να μπορούμε ‘να είμαστε εκεί μαζί Του΄ - ώστε έτσι να μπορούμε να κάνουμε αυτά που μας καλεί να κάνουμε.
Όμως το σημαντικό εδώ είναι ότι δεν μας καλεί να τον υπηρετούμε από την θέση του δούλου που δεν γνωρίζει τι κάνει ο Αφέντης του – επειδή

Ο Ιησούς μας έκανε φίλους του Θεού!

Αυτή είναι η θέση από την οποία μας καλεί να Τον υπηρετούμε, όχι από υποχρέωση όπως ο σκλαβωμένος δούλος, αλλά εξ αιτίας της Αγάπης του Θεού, που είναι το ίδιο όπως όταν ένας Πατέρας καλεί τους υιούς Του να Τον υπηρετήσουν. Είναι μια υπηρεσία αυτοθυσίας των υιών του Θεού που γίνεται εθελούσια, επειδή είναι αποτέλεσμα Αγάπης προς τον Πατέρα μας, που είναι καρπός αυτού που βλέπουμε τον Πατέρα μας να κάνει και κάνουμε κι εμείς το ίδιο μαζί Του. Αυτό μας έδειξε και το υπόδειγμα του Ιησού που διάλεξε να πάει να πεθάνει στο σταυρό, παρακινούμενος από την Αγάπη του Πατέρα!

Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι χρειάζεται να βρεθούμε δόκιμοι σε αυτό – στο καλό θέλημα του Θεού που θέλει να εκπληρώσουμε μέσα από την ζωή μας. Γι’ αυτό και ο Παύλος έγραψε σε ένα άλλο μέρος:

«Ώστε, αγαπητοί μου, καθώς πάντοτε υπακούσατε, όχι μονάχα όπως στην παρουσία μου, αλλά πολύ περισσότερο τώρα στην απουσία μου, με φόβο και τρόμο να κατεργάζεστε τη δική σας σωτηρία· 13 επειδή, ο Θεός είναι που ενεργεί μέσα σας και το να θέλετε και το να ενεργείτε, κατά την ευδοκία [Του]. 14 Όλα να τα κάνετε χωρίς γογγυσμούς και αμφισβητήσεις· 15 για να γίνεστε άμεμπτοι και ακέραιοι, παιδιά τού Θεού, χωρίς ψεγάδι, μέσα σε μια γενεά στρεβλή και διεστραμμένη· ανάμεσα στους οποίους λάμπετε σαν φωστήρες μέσα στον κόσμο, 16 κρατώντας τον λόγο τής ζωής, για καύχημά μου στην ημέρα τού Χριστού, ότι δεν έτρεξα μάταια ούτε μάταια κοπίασα.» (Φιλιππησίους 2:12)

Ο μόνος τρόπος για να φέρουμε σε πέρας αυτές τις προτροπές στη ζωή μας είναι όταν ακολουθούμε τις οδηγίες του Παύλου στην Ρωμαίους 12:2 που διαβάσαμε νωρίτερα: «μη συμμορφώνεστε με τούτο τον αιώνα, αλλά μεταμορφώνεστε διαμέσου τής ανακαίνισης του νου σας».

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος ώστε να βρεθούμε δόκιμοι σε αυτό που είναι το θέλημα του Θεού, που είναι καλό, ευάρεστο και τέλειο.
Αυτό το θέλημα του Θεού είναι διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο, και από μια εποχή σε άλλη. Όμως το κάλεσμα για υπηρεσία εξ αιτίας της Αγάπης, από την θέση των υιών του Θεού που είμαστε φίλοι του Ιησού, παραμένει το ίδιο.
Χρειάζεται πάντα να ακολουθούμε τον Κύριο όπου Αυτός μας καλεί να Τον υπηρετήσουμε, και με οποιονδήποτε τρόπο καλεί τον κάθε ένα από εμάς σε κάθε περίσταση ή περίοδο της ζωής μας.
Μάλιστα δεν είναι ένας αυστηρός και απαιτητικός Αφέντης όπως τα αφεντικά του κόσμου... Είναι ένας Πατέρας που αγαπά τα παιδιά Του, και ένας καλός φίλος. Όλα όσα κάνει είναι αποτέλεσμα της αιώνιας Αγάπης Του που έχει προς εμάς! Γι’ αυτό και θέλει να είμαστε σαν κι Αυτόν, ώστε να μας χρησιμοποιεί να κάνουμε τα δικά Του έργα. Γι’ αυτό και κάλεσε όσους από εμάς είμαστε του Χριστού να Τον υπηρετούμε κάνοντας τα έργα που βλέπουμε τον Πατέρα μας να εργάζεται.

Του Γιώργου Μαρκάκη (Ποιμένα του Κέντρου Σαλώμ)
σε μερική Διασκευή Αναστάσιου Αρώνη

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΕ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΕΙΣ!

Ευχαριστία

3 Ευχαριστούμε το Θεό Πατέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και πάντοτε για σας προσευχόμαστε, 4 επειδή ακούσαμε την πίστη σας στο Χριστό Ιησού και την αγάπη που έχετε για όλους τους αγίους 5 εξαιτίας της ελπίδας που απόκειται για σας στους ουρανούς, την οποία προακούσατε στο λόγο της αλήθειας του ευαγγελίου 6 το οποίο παρευρίσκεται σ’ εσάς - καθώς και σε όλο τον κόσμο καρποφορεί και αυξάνει συνεχώς καθώς και μεταξύ σας - από την ημέρα που ακούσατε και γνωρίσατε καλά τη χάρη του Θεού με αλήθεια.

Το πρόσωπο και το έργο του Χριστού

9 Γι’ αυτό κι εμείς, από την ημέρα που ακούσαμε αυτά, δεν παύουμε για σας να προσευχόμαστε και να ζητούμε να γίνετε πλήρεις στην επίγνωση του θελήματός του με κάθε σοφία και σύνεση πνευματική, 10 ώστε να περπατήσετε αξίως του Κυρίου σε κάθε αρεστό πράγμα, σε κάθε έργο αγαθό καρποφορώντας και αυξανόμενοι με την επίγνωση του Θεού, 11 και να γίνεστε δυνατοί σε κάθε δύναμη σύμφωνα με την ένδοξη εξουσία του σε κάθε υπομονή και μακροθυμία. Με χαρά 12 να ευχαριστείτε τον Πατέρα που σας έκανε ικανούς για το μερίδιο του κλήρου των αγίων που ζουν στο φως. 13 Αυτός μας έσωσε από την εξουσία του σκότους και μας μετάθεσε στη βασιλεία του αγαπητού του Υιού, 14 μέσω του οποίου έχουμε την απολύτρωση, την άφεση των αμαρτιών. 15 Αυτός είναι εικόνα του Θεού του αόρατου, πρωτότοκος όλης της κτίσης, 16 γιατί με αυτόν χτίστηκαν τα πάντα στους ουρανούς και πάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες. Τα πάντα μέσω αυτού και γι’ αυτόν είναι χτισμένα. 17 Και αυτός είναι πριν απ’ όλα και τα πάντα με αυτόν συγκρατιούνται. 18 Και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος, της εκκλησίας. Ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει σε όλα αυτός πρώτος, 19 επειδή σ’ αυτόν ευδόκησε να κατοικήσει όλο το πλήρωμα 20 και μέσω αυτού να συμφιλιώσει τα πάντα στον εαυτό του, αφού ειρηνοποίησε μέσω του αίματος του σταυρού του, μέσω αυτού, είτε τα επίγεια είτε τα επουράνια.
21 Και εσάς που ήσασταν κάποτε αποξενωμένοι και εχθροί του Θεού στη διάνοια μέσα στα έργα σας τα κακά, 22 τώρα επίσης σας συμφιλίωσε μαζί του με το σάρκινο σώμα του διαμέσου του θανάτου του, για να σας παρουσιάσει άγιους και άμωμους και ακατηγόρητους μπροστά του, 23 αν βέβαια επιμένετε στην πίστη και είστε θεμελιωμένοι και εδραίοι και αμετακίνητοι από την ελπίδα του ευαγγελίου που ακούσατε, το οποίο κηρύχτηκε σε όλη την κτίση που είναι κάτω από τον ουρανό, του οποίου εγώ ο Παύλος έγινα διάκονος.

Μεταγλώτισση Σπύρου Κιμ. Καραλή Α΄ Έκδοση 1991

ΟΙΚΟΣ -- Η Οικο-γένεια του Πατέρα!

«Ας πάρουν για τον εαυτό τους κάθε ένας ένα αρνί, σύμφωνα με τις οικογένειες των πατριών τους, ένα αρνί για κάθε οικογένεια» 

( Έξοδος 12:3)

Η κουλτούρα της Βασιλείας του Θεού φανερώνει τον Χριστό
Ο ‘Οίκος του Θεού’ (που είναι η επίγεια Εκκλησία) είναι η πρώτη και πλέον σημαντική δομή που προσδιορίζει την κουλτούρα της Βασιλείας του Θεού, που φανερώνει τον Χριστό σε αυτό τον κόσμο.
Αυτή η «δομή σαν Οίκος» είναι η πραγματική Εκκλησία που είναι δομημένη σαν Οικο-γένεια, και όχι απλά σαν ένας θρησκευτικός οργανισμός που παρέχει παραστάσεις θρησκευτικού περιεχομένου και φιλανθρωπικές δραστηριότητες.

Ο Ιησούς στο Ματθαίο 16:18 ΔΕΝ είπε ότι θα έφτιαχνε μια εναλλακτική Συναγωγή διαφορετικής θρησκείας, αλλά ότι θα Οικο-δομούσε στον εαυτό Του την Εκκλησία... που στην υπόλοιπη Γραφή βλέπουμε ότι είναι μια Εκκλησία τέκνων του Ενός Πατέρα – όχι απλά γενικά πιστών σε έναν Θεό, αλλά συγκεκριμένα τέκνων ενός Πατέρα – βλέπε Οίκος!

Η Οικο-γένεια του Θεού είναι τόσο σημαντική για την σωτηρία μας, όσο και για το πως ζούμε την ζωή της πίστης σε αυτό τον κόσμο.
Οι θρησκείες αυτού του κόσμου παράγουν πιστούς στον «θεό» της κάθε θρησκείας (ακόμη και οι Χριστιανικές θρησκείες όπου οι «εκκλησίες» απλά παρέχουν θρησκευτικές παραστάσεις για τους «πιστούς»).
Αλλά τα τέκνα του Θεού, τα αδέλφια του Ιησού, γεννώνται και αυξάνουν μέσα στην Οικο-γένεια του Πατέρα για να γίνουν «υιοί του Οίκου» όταν ο Πατέρας θα τους έχει βρει δόκιμους για να τους εμπιστευτεί την δύναμη και εξουσία της Βασιλείας Του!

«Αδελφοί, αν κάποιος ανάμεσά σας αποπλανηθεί από την αλήθεια, και κάποιος άλλος τον φέρει πίσω, 20 ας ξέρει ότι, αυτός που έφερε πίσω έναν αμαρτωλό από την πλάνη τού δρόμου του, θα σώσει μια ψυχή από τον θάνατο, και θα σκεπάσει πλήθος αμαρτιών.» (Ιάκωβος 5:19)

Η πρώτη βιβλική αναφορά που γίνεται στην παρακάτω διδασκαλία είναι από Λουκά 15:4-6 για το πρόβατο που είναι μακριά από το Ποίμνιο, ότι είναι ένα χαμένο πρόβατο.
Ο ξεκάθαρος υπαινιγμός της διδασκαλίας είναι ότι ένας αμαρτωλός που έχει σωθεί από την Αμαρτία και τον Θάνατο και έχει γίνει παιδί Θεού, δηλαδή «ένα πρόβατο του Κυρίου», θα απολεσθεί εάν απομακρυνθεί από το Ποίμνιο (που είναι η πραγματική Εκκλησία του Χριστού, που είναι ο Οίκος του Πατέρα Θεού).
Η πλέον συνηθισμένη αιτία που άνθρωποι απομακρύνονται από την κοινωνία του Σώματος του Χριστού και παραμένουν μόνοι, αποκομμένοι από την πνευματική οικογένεια του Θεού, είναι ότι αυτού του είδους οι άνθρωποι αποπλανούνται από την Αλήθεια.

Η πιο διαδεδομένη διδαχή που ευθύνεται για το ότι οι άνθρωποι αποκόπτονται από την κοινωνία της Οικογένειας του Θεού είναι η διδαχή της «ατομικής μου σωτηρίας», που με λίγα λόγια συνοψίζεται στο εξής:

«Ο Ιησούς πέθανε για να με σώσει, με έσωσε και τώρα είμαι σωσμένος και δεν χρειάζομαι να συμμετέχω σε τοπική εκκλησία για να σωθώ, αφού είμαι ήδη σωσμένος».

Αυτή η πλάνη:

-> σχίζει και πετά σαν άχρηστες πολλές σελίδες μέσα από την Αγία Γραφή,
-> αγνοεί και εκμηδενίζει την ανάγκη για ΚΟΙΝΩΝΙΑ και όχι απλά για θεωρητική συμμετοχή πίστης,
-> αποπλανά τους ανθρώπους στο να απομακρύνονται από την Αλήθεια και την προστασία του Οίκου του Θεού.

Τέτοιοι είναι οι άνθρωποι που ναι μεν κάποτε έγιναν πρόβατα του Θεού μέσω πίστης στον Ιησού, αλλά μετά έφυγαν για να βαδίσουν στην απώλεια καθώς είναι αποκομμένοι από το Ποίμνιο και εκτεθειμένοι στους λύκους...
Σύμφωνα με τον Ιάκωβο, εάν φέρουμε πίσω έναν αμαρτωλό από την πλάνη τού δρόμου του, θα σώσουμε μια ψυχή από τον θάνατο! Γι’ αυτό και ο Κύριος Ιησούς θεωρεί ότι ένα πρόβατο απομακρυσμένο από το Ποίμνιο (δηλ. τον Οίκο του Θεού) είναι ένα χαμένο πρόβατο. Το καλό είναι ότι πάντα υπάρχει η ευκαιρία και η ελπίδα να το προλάβουμε ζωντανό και να το φέρουμε πίσω στην ζεστασιά του Οίκου.
Η Εκκλησία λοιπόν είναι η επίγεια φανέρωση της Βασιλείας του Θεού, που έχει την μορφή του Οίκου όπου ο Θεός μεγαλώνει τα παιδιά Του (ή τουλάχιστον, αυτό ήταν το αρχικό σχέδιο του Θεού, άσχετα με το ποιά είναι η πραγματικότητα σήμερα).

Από μια οπτική γωνία μπορείς να πεις ότι η «κουλτούρα» της Βασιλείας του Θεού σε αυτό τον κόσμο φανερώνεται μέσα από το θεσμό της Οικο-γένειας.
Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα σχετικά απλό πράγμα, αλλά ταυτόχρονα δημιουργείται μια πρόκληση για σωστή κατανόηση. Η πρόκληση έγκειται στο ότι ενώ υπάρχει η απλότητα της Αγίας Γραφής, καθώς αυξανόμαστε εν Χριστώ μας βομβαρδίζουν διάφορες διδαχές που στην ουσία διδάσκουν διαφορετικά πράγματα από αυτά που λέει η Γραφή.
Επίσης βιώνουμε πρακτικά έναν Χριστιανισμό που διαφέρει σημαντικά από αυτά που λέει η Αγία Γραφή.
Το αποτέλεσμα είναι ότι σα να μπαίνουν «γυαλιά» επάνω στα μάτια μας που «χρωματίζουν» τα πάντα που βλέπουμε και μελετούμε στην Γραφή σύμφωνα με τις διδαχές που έχουμε λάβει είτε με λόγια είτε με εμπειρίες.

Η πραγματικότητα της εκκλησίας όπως είναι σήμερα εστιάζει την προσοχή της σε ένα μόνον θέμα: την ατομική ΜΟΥ Σωτηρία.
Αναγνωρίζω ότι αυτό είναι μια υπέρ-γενίκευση, αλλά όμως σε μεγάλο βαθμό ολόκληρος ο Χριστιανισμός της Διαμαρτύρησης αφορά και περιστρέφεται γύρω από την σωτηρία των αμαρτωλών (υποβαθμίζοντας ή/και αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του Ευαγγελίου της Βασιλείας του Θεού).
Από μόνο του δεν είναι κακό το να εστιάζουμε την προσοχή μας στην ανάγκη για Σωτηρία από τον Θάνατο και το πνεύμα αυτού του κόσμου.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν η δική μου ατομική σωτηρία γίνεται το εμπόδιο που δεν με αφήνει να δω και να παραλάβω την «κουλτούρα» της Βασιλείας του Θεού στη ζωή μου – όταν τα πάντα που μελετώ στην Γραφή τα ερμηνεύω μέσα από τα «χρωματισμένα γυαλιά» της δικής μου ατομικής σωτηρίας.

Αυτή είναι λοιπόν η πρόκληση που έχουμε στην προσπάθεια μας να καταλάβουμε το μήνυμα του Οίκου του Θεού, που από μόνο του θα έπρεπε να είναι πολύ απλό!

«Η απλότητα που είναι στον Χριστό» (έκφραση από Β’ Κορινθίους 11:3)

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε το μήνυμα θα πρέπει να αφαιρέσουμε τα «γυαλιά της ατομικής μας σωτηρίας» και να «φορέσουμε» τα «γυαλιά» με το «σωστό χρώμα», που είναι τα γυαλιά της απλότητας που είναι στον Χριστό, που σημαίνει το εξής:

-> απλά δεχόμαστε αυτά που είναι γραμμένα στην Αγία Γραφή ακόμη κι αν δεν κάνουν νόημα στην ανθρώπινη διάνοια μας - αυτά που μας μαθαίνει ο γραπτός Λόγος αποτελούν την «κουλτούρα» της Βασιλείας που ο Θεός θέλει να ενστερνιστούμε.

Η «κουλτούρα της Βασιλείας του Θεού» δεν είναι αυτά που μας λένε άλλοι άνθρωποι ή αυτά που βλέπουμε τριγύρω μας, αλλά έρχεται σε μας μέσα από την απλότητα με την οποία αφήνουμε την Αγία Γραφή να μας μιλήσει και να μας μάθει ποιά είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία της Βασιλείας με τα οποία καλούμαστε να ζούμε.
Η πραγματικότητα της εν Χριστώ ζωής μερικών παιδιών του Θεού είναι ότι είναι πρόβατα του Χριστού, δηλαδή σωσμένοι από την εξουσία του Θανάτου, απολυτρωμένοι με το Αίμα του Ιησού.
Αυτό είναι υπέροχο από μόνο του! Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα... είναι τελικά μόνοι, χωρίς πνευματική οικογένεια όπου να αισθάνονται ότι ανήκουν, όπου είναι το σπίτι τους όπου αισθάνονται ασφάλεια, αγάπη, αποδοχή, στήριξη, και κάθε τι άλλο που περιμένει κανείς από την οικογένεια του. Εδώ τώρα ας διαβάσουμε μια παραβολή σημαντική για το θέμα μας: 

Ένα πρόβατο μακριά από το Ποίμνιο είναι ένα χαμένο πρόβατο!

«Ποιος άνθρωπος από σας, αν έχει 100 πρόβατα, και χάσει το ένα απ' αυτά, δεν αφήνει τα 99 στην έρημο και πηγαίνει αναζητώντας το χαμένο, μέχρις ότου το βρει; 5 Και βρίσκοντάς το, το βάζει επάνω στους ώμους του, χαίροντας· 6 και ερχόμενος στο σπίτι, συγκαλεί τους φίλους και τους γείτονες, λέγοντάς τους: Χαρείτε μαζί μου, επειδή βρήκα το πρόβατό μου που είχε χαθεί.» (Λουκάς 15:4)

Ποιο ήταν το πρόβλημα με αυτό το πρόβατο; Ας δούμε πρώτα ποιο ΔΕΝ ήταν το πρόβλημα... ΔΕΝ ήταν λύκος! ΔΕΝ ήταν κατσίκι. ΔΕΝ ήταν φίδι!
Ήταν ΗΔΗ ΠΡΟΒΑΤΟ! Δηλαδή είχε ήδη την φύση του Ιησού, του Αμνού του Θεού.

Έτσι συμβαίνει και με αρκετά πρόβατα του Θεού, είναι μόνα τους χωρίς Οικο-γένεια (πηγαίνουν μεν σε εκκλησιαστικές παραστάσεις θρησκευτικού περιεχομένου, αλλά απλά είναι εκκλησιαστικές συναθροίσεις που παρακολουθούν, που δεν είναι όμως μια συνάντηση Οικο-γένειας).
Ποιο ήταν λοιπόν το πρόβλημα με εκείνο το πρόβατο της παραβολής του Ιησού; Ήταν ήδη πρόβατο, αλλά ήταν απομονωμένο, μόνο του, μακριά από το Ποίμνιο.
Επομένως αυτή η παραβολή δεν μιλά για αμαρτωλούς που ο Ιησούς ψάχνει για να ελκύσει, αλλά για συγχωρημένους πιστούς που είναι έξω από Ποίμνιο... αυτά τα πρόβατα του Θεού ο Ιησούς Χριστός τα θεωρεί «χαμένα πρόβατα»!
Δεν είναι χαμένα επειδή δεν είναι πρόβατα αυτά τα αδέλφια μας, αλλά επειδή δεν είναι μέσα σε Ποίμνιο... ξαφνικά η σημαντικότητα του Ποιμνίου που φαίνεται μέσα από την παραβολή είναι πολύ διαφορετική, έτσι δεν είναι; Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα με όλα αυτά...
Τι θα γινόταν αν το μήνυμα μου είχε έναν διαφορετικό τίτλο, όπως λ.χ. «Η Σωτηρία είναι μέσα στην Εκκλησία»;
Αυτό το ισχυρίζονται οι Εκκλησιαστικοί Οργανισμοί (ιδιαίτερα οι παραδοσιακές εκκλησίες).
Είναι φυσικό λοιπόν να μας απωθούν τέτοιες σκέψεις, ότι μπορεί η Σωτηρία μας να είναι μέσω της Εκκλησίας! Λες και ένας θρησκευτικός οργανισμός έχει την δύναμη να σώζει από τον Θάνατο και να χαρίζει αιώνια ζωή!!! Αυτός είναι από τους σημαντικούς λόγους άλλωστε που έγινε η Διαμαρτύρηση, καθώς δεν ήταν αποδεκτά κάποια δόγματα των παραδοσιακών Εκκλησιαστικών Οργανισμών, ιδιαίτερα στο θέμα της Σωτηρίας.
Στα σίγουρα η Σωτηρία μου ΔΕΝ είναι μέσα στην Εκκλησία, αλλά στο Αίμα του Αμνού του Θεού με το οποίο με εξαγόρασε από την εξουσία του Σκότους και με απολύτρωσε από το κράτος του Θανάτου, για αιώνια ζωή! Και όμως ο Κύριος Ιησούς δίδαξε ότι ένα μοναχικό πρόβατο είναι ένα χαμένο πρόβατο!
Άραγε η Αγία Γραφή μας βοηθά να λύσουμε αυτό το «μυστήριο»; Πιστεύω πως ΝΑΙ! Ας αρχίσουμε με μια θεμελιώδη περικοπή της Γραφής –

Ποιά ήταν/είναι η μεγαλύτερη εντολή στο Νόμο του Θεού;

Δάσκαλε, ποια εντολή είναι μεγάλη μέσα στον νόμο; 37 Και ο Ιησούς τού είπε: «Θα αγαπάς τον Κύριο τον Θεό σου από όλη την καρδιά σου, και από όλη την ψυχή σου, και από όλη τη διάνοιά σου». 38 Αυτή είναι πρώτη και μεγάλη εντολή. (Ματθαίος 22:36)

Ως εδώ όλα καλά.. αυτό είναι εύκολο! Όμως το επόμενο εδάφιο μας δημιουργεί ένα μικρό πρόβλημα...

39 Δεύτερη, όμως, όμοια μ' αυτή είναι: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». 40 Σ' αυτές τις δύο εντολές κρέμονται ολόκληρος ο νόμος και οι προφήτες. 

Κάποιος είπε : «Είσαι Χριστιανός; Δείξε μου το από το πως ζεις!»

Και τώρα ας παραφράσουμε το εδάφιο 39, που λέει το εξής: Αν πραγματικά αγαπάς τον Κύριο τον Θεό με όλο σου το είναι, τότε είναι σα να σου λέει ο Θεός... «δείξε μου πως με αγαπάς, από το πως αγαπάς τον πλησίον σου»! Εδώ η έμφαση είναι στη λέξη «πλησίον» που σημαίνει ότι αυτός που αγαπάς είναι δίπλα σου! Αν είμαι όμως ένα μοναχικό πρόβατο του Θεού, δεν υπάρχει κανείς δίπλα μου...

Και τώρα θα μιλήσουμε για το Αίμα που μας σώζει.

Νωρίτερα αναρωτηθήκαμε αν η σωτηρία είναι από την Εκκλησία, και είπαμε ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ, ΔΕΝ είναι η Εκκλησία που σώζει, αλλά το Αίμα! Όμως επίσης είπαμε ότι υπάρχει μια σύγκρουση, μια πρόκληση για να καταλάβουμε την παραβολή του χαμένου προβάτου, και έτσι είμαστε σε μια διαδρομή εξερεύνησης της αλήθειας... Είπαμε ότι αν διαβάζαμε την Αγία Γραφή χωρίς να φοράμε «γυαλιά» διαφόρων διδασκαλιών, και αν αφήναμε την Γραφή να μας μιλήσει και να μας εξηγήσει... για να δούμε τι θα μας έλεγε...
Υπήρχε μια εποχή του κόσμου πριν από την έλευση του Ιησού Χριστού στη Γη. Ας την αποκαλέσουμε την «προ-Χριστού εποχή».
Ο Θεός χρησιμοποίησε αυτά που έγιναν στην προ-Χριστού εποχή για να προετοιμάσει το έδαφος και την πνευματική ατμόσφαιρα για την έλευση του Ιησού, και μας έδωσε σε γραπτά κείμενα τα πάντα που ο Ιησούς επρόκειτο να εκπληρώσει, δηλαδή να γεμίσει, να τους δώσει υπόσταση, να τα κάνει πραγματικά.
Ο Ιησούς δεν έκανε τίποτε που δεν ήταν ήδη γραμμένο. Όλα όσα έκανε ήταν η εκπλήρωση αυτών που ήταν γραμμένα, και μάλιστα σε προσδιορισμένους καιρούς. Πως μας προετοίμασε στην προ-Χριστού εποχή ο Θεός για τον Ιησού; Δείχνοντας μας στη Γη με φυσική μορφή την σκιά των επουρανίων που επρόκειτο να έλθουν.
Μάλιστα μας είχε ήδη δώσει το Ευαγγέλιο, την Σωτηρία, και είχε αποκαλύψει την Βασιλεία Του. Μας είχε διδάξει τις αρχές της Ιεροσύνης, και είχε κάνει γνωστές τις αλλαγές που θα ερχόντουσαν στον κόσμο όταν θα ερχόταν η ώρα ο Θεός να φανερωθεί στον κόσμο στο πρόσωπο του Ιησού.

Μας είχε δείξει και πως θα έμοιαζε η Εκκλησία! Ας αρχίσουμε από αυτό... πως θα έμοιαζε η Εκκλησία σύμφωνα με αυτά που μας έδειξε ο Θεός στην προ-Χριστού εποχή; (δηλαδή, μέσω του λαού Ισραήλ;)

-> μια συναγωγή περιτμημένων πιστών στον Νόμο του Θεού που ήταν όλοι από την ίδια γενεαλογία και γραμμή αίματος (δηλαδή του Αβραάμ).

Όλα αυτά ήταν στο φυσικό περιβάλλον στην προ-Χριστού εποχή, επειδή ήταν σκιές των μελλόντων. Εφόσον ήταν σκιές επάνω στη Γη, αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν/υπάρχουν επουράνιες υποστάσεις που ρίχνουν την σκιά τους στη Γη όταν πέσει επάνω τους το Φως του Θεού.
Όλες αυτές οι ουράνιες υποστάσεις που έριχναν την σκιά τους στη Γη στην προ-Χριστού εποχή αφορούσαν τον Ιησού Χριστό, ήταν μέσω του Ιησού Χριστού και για τον Ιησού Χριστό!
Πως έμοιαζαν; Ήταν ένας λαός, ένα έθνος, όλοι περιτμημένοι στη σάρκα, όλοι από την ίδια γενεαλογία αίματος, και όλοι υπάκουαν στις Εντολές του Θεού.
Αν λοιπόν αυτή ήταν η επίγεια σκιά, άραγε μπορούμε τώρα να δούμε την Εκκλησία μέσα σε αυτή την περιγραφή;

Πως μοιάζει τώρα η Εκκλησία που είναι από τον ουρανό;

-> ένας λαός της ίδιας γενεαλογίας (δηλαδή απόγονοι του Αβραάμ δια πίστεως) και αίματος (δηλαδή του Αίματος του Αμνού του Θεού), όλοι περιτμημένοι – ΟΧΙ στη σάρκα αλλά στην καρδιά, και όλοι υπάκουοι στις εντολές του Πατέρα τους.
Η καρδιά του Πατέρα αποκαλύφθηκε μέσω του Νόμου στην προ-Χριστού εποχή - δηλαδή ο Νόμος ήταν η σκιά επουράνιας υπόστασης - που σε μας εκπληρώνεται μέσω του Χριστού όχι απλά σαν εντολές Νόμου – αλλά πως;

Πως η επίγεια σκιά του Νόμου αποκτά ουράνια υπόσταση δια του Ιησού Χριστού; Είναι η καρδιά του Πατέρα που είναι πλέον χαραγμένη στις καρδιές της σάρκας που έβαλε στα δικά Του παιδιά! Ας δούμε σαν παράδειγμα:
«Θα αγαπάς Κύριο τον Θεό σου» - αυτή ήταν η εντολή του Νόμου, που ήταν αυστηρή, και οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να την υπακούν αλλιώς θα ερχόταν τιμωρία.
Ο τρόπος που αυτή η σκιά της προ-Χριστού εποχής βρίσκει εφαρμογή στην Καινή Διαθήκη της Χάρης είναι ως εξής:
«Εγώ αγαπάω τον Κύριο τον Θεό μου»! όχι σαν εντολή, αλλά είναι πλέον χαραγμένο στην καρδιά μου από τον ίδιο τον Θεό!
Δηλαδή, Τον αγαπώ από τα βάθη της καρδιάς μου επειδή η καρδιά μου είναι γεμάτη από αγάπη για Αυτόν – αυτό βρίσκω μέσα στην καρδιά μου γι’ Αυτόν. Δεν το κάνω επειδή είμαι υποχρεωμένος να υπακούσω μια εντολή, αλλά επειδή το θέλω!

Και τώρα ας επιστρέψουμε στο Αίμα!

Η Εκκλησία, η σωτηρία, το αίμα, και η πρόκληση να καταλάβουμε την σχέση μεταξύ τους... ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους σύμφωνα με την Αγία Γραφή;
Όπως είπαμε, η πρόκληση έγκειται στο να καταλάβουμε αν η Σωτηρία είναι μόνον από το Αίμα, ή, μέσω της Εκκλησίας.
Είναι άραγε το χαμένο πρόβατο της παραβολής, ένα πρόβατο επειδή αυτή είναι η φύση του Αμνού του Θεού που του έδωσε ο Θεός (δηλαδή όταν ο εν λόγω άνθρωπος πίστεψε στον Ιησού), ή, αυτό που το κάνει πρόβατο είναι επειδή βρίσκεται μέσα στο Ποίμνιο;
Είναι φανερό ότι το να είσαι στο Ποίμνιο δεν σε κάνει αυτόματα πρόβατο! Επίσης το να φύγεις από το Ποίμνιο δεν σου αφαιρεί αυτομάτως τα χαρακτηριστικά του προβάτου. Ας δούμε την συνέχεια που μας βοηθά να καταλάβουμε:

Στην Έξοδο κεφάλαιο 12 βρίσκουμε την σκιά, την επίγεια μορφή αυτού που θα ερχόταν αργότερα να εκπληρώσει το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού που είναι εξ ουρανού:
Δηλαδή, το πως να σωθείς από την σκλαβιά της Αιγύπτου, πως να απομακρυνθείς από τα δεσμά του Φαραώ ώστε να ζήσεις σε μια διαφορετική πραγματικότητα, στην οποία ο Κύριος είναι ο Θεός σου – δεν σε κυβερνά πλέον ο Φαραώ, ο άρχοντας αυτού του κόσμου, αλλά ο Κύριος!
Φεύγοντας από την Αίγυπτο, πρέπει να μάθεις να ζεις σε μια νέα πραγματικότητα όπου η τροφή και υγεία σου δεν εξαρτώνται από τα φυσικά δεδομένα αυτού του κόσμου. Ότι η δύναμη των χεριών σου ενάντια στους εχθρούς σου δεν οφείλεται σε μυϊκή δύναμη, αλλά εξαρτάται από το ποιός είναι ο Θεός που είναι μαζί (μέσα) σου.

Ώστε, που βρίσκουμε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού στην προ-Χριστού εποχή; Είναι στην Έξοδο κεφ.12, ή καλύτερα, αρχίζει από εκεί, όπου λέει στο εδάφιο 2:

«Ο μήνας αυτός θα είναι σε σας αρχή μηνών· θα είναι σε σας ο πρώτος από τους μήνες τού χρόνου».

Γιατί ο Θεός έθεσε εκείνα τα γεγονότα σαν αρχή του ημερολογίου; Επειδή ήταν η αρχή της πορείας αναχώρησης από την Αίγυπτο ώστε ο λαός του Θεού να μάθει να ζει στην ελευθερία μαζί με τον Θεό.
Για εμάς της Καινής Διαθήκης συμβολίζει την αρχή της πορείας μας έξω από την εξουσία του κόσμου ώστε να μάθουμε να βιώνουμε την Βασιλεία του Θεού στη ζωή μας - όπου μια ζωή λατρείας του Θεού οδηγεί στην υπερφυσική φανέρωση της δύναμης Του μέσα από εμάς.

Πως λοιπόν ξεκίνησε η νέα πορεία για εκείνους τους Εβραίους στην Αίγυπτο; πάμε στο επόμενο εδάφιο 3: «Να μιλήσετε σε ολόκληρη τη συναγωγή τού Ισραήλ, λέγοντας: Τη δέκατη ημέρα αυτού του μήνα ας πάρουν για τον εαυτό τους κάθε ένας ένα αρνί, σύμφωνα με τις οικογένειες των πατριών τους, ένα αρνί για κάθε οικογένεια.»

Εδώ η λέξη «πατριά» είναι πολύ σημαντική για το θέμα μας. Δείχνει πως οι οικογένειες ήταν μαζεμένες με βάση την κάθε πατριά, και πως το αρνί που τους είπε ο Θεός να πάρουν έπρεπε να είναι σύμφωνα με την κάθε κατ’ οίκον συγγένεια.
Ο ρόλος του Οίκου αρχίζει να φαίνεται πόσο σημαντικός είναι στο εδάφιο 7: «Και θα πάρουν από το αίμα και θα βάλουν επάνω στους δύο παραστάτες, κι επάνω στο ανώφλι τής θύρας των σπιτιών, όπου θα το φάνε.»
Το αίμα δεν ήταν επάνω στους ανθρώπους, αλλά επάνω στους οίκους των πατριών – ας δούμε το εδάφιο 22: «έπειτα, πάρτε μια δέσμη από ύσσωπο, και βουτήξτε την στο αίμα, που θα είναι σε μια λεκάνη· και από το αίμα που θα είναι μέσα στη λεκάνη, χτυπήστε το ανώφλι και τους δύο παραστάτες των θυρών· και κανένας από σας δεν θα βγει έξω από τη θύρα τού σπιτιού του μέχρι το πρωί».

Ο κάθε Εβραίος έπρεπε να είναι μαζί με την συγγένεια του μέσα στον οίκο του πατέρα του για να σωθεί από τον θάνατο και να γνωρίσει την ελευθερία από την Αίγυπτο.
Άραγε μπορούμε εδώ να δούμε τι θέλει να μας διδάξει η Αγία Γραφή για την σχέση και τον ρόλο ανάμεσα στο Αίμα του Αμνού του Θεού και την δική μας κοινωνία εντός του Οίκου του Θεού που είναι η Εκκλησία;

Εδάφιο 23: «επειδή, ο Κύριος θα περάσει για να χτυπήσει τους Αιγυπτίους· και όταν δει το αίμα επάνω στο ανώφλι και επάνω στους δύο παραστάτες, ο Κύριος θα παρατρέξει τη θύρα, και δεν θα αφήσει τον εξολοθρευτή να μπει μέσα στα σπίτια σας, για να χτυπήσει.»

Που ήταν λοιπόν το Αίμα;
Τώρα εδώ είναι καλό να θυμηθούμε πόσο σημαντικό είναι να φοράμε τα σωστά «γυαλιά», της απλότητας που είναι στον Χριστό! Δεν θέλουμε να ερμηνεύσουμε αυτό που διαβάζουμε, ούτε να αλλάξουμε αυτό που θέλει η Γραφή να μας διδάξει – μας διδάσκει ότι το Αίμα δεν αφήνει τον «εξολοθρευτή» να χτυπήσει όσους είναι μέσα στον Οίκο.
Ναι μεν είναι το Αίμα που σώζει από τον Θάνατο, αλλά υπάρχει μια απλή προϋπόθεση – το να είμαι μέσα στον Οίκο του Θεού το κάθε μέλος της οικογένειας! Εκεί είναι η προστασία μου, μέσα στη συγγένεια μου όπου έχω κοινωνία με τους πλησίον μου. Επίσης μας διδάσκει ότι το αρνί που πεθαίνει για με προστατεύσει από τον Θάνατο (που συμβολίζει τον Ιησού, Αμνό του Θεού) ενεργεί όχι ατομικά αλλά συλλογικά για όλα τα μέλη της συγγένειας που είναι μέσα στον Οίκο του Πατέρα μου (αυτό μπορούμε να το δούμε και σαν συμβολισμό της κάθε τοπικής Εκκλησίας).
Εάν αυτά που μας δείχνει η Γραφή ματαιώνουν άλλες διδασκαλίες που έχουμε ακούσει, νομίζω είναι σημαντικό να αποφασίσουμε αν θα ακούμε τις διδασκαλίες των ανθρώπων που ερμηνεύουν την Γραφή σύμφωνα με ανθρώπινη σοφία, ή εάν θα μάθουμε από την απλότητα που είναι στην Αγία Γραφή – όπου το Αίμα του Αμνού είναι επάνω στον Οίκο και όχι επάνω στο κάθε άτομο χωριστά!

Στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει κανένα εδάφιο που να στηρίζει ότι το Αίμα είναι επάνω στο κάθε άτομο ξεχωριστά.

Αντίθετα, στην Α’ Ιωάννου η Γραφή λέει τα εξής στο πρώτο κεφάλαιο, εδάφια 3 έως 7 – ότι το αίμα του Ιησού Χριστού μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία κάτω από προϋποθέσεις:

-> ότι περπατάμε στο φως, το οποίο φαίνεται από το ότι έχουμε κοινωνία ο ένας με τον άλλο! Ναι μεν είναι από το Αίμα ο καθαρισμός, αλλά ενεργείται μέσα από την κοινωνία εντός του Οίκου, όπου βρίσκει και εφαρμογή η μεγαλύτερη εντολή να αγαπούμε τον πλησίον μας. Αγάπη και κοινωνία με τον πλησίον υπάρχει μόνον στη συγγένεια εντός του Οίκου (δηλαδή μέσα στην κάθε τοπική εκκλησία).
Κι εδώ επιστρέφουμε στην μαρτυρία αρκετών αδελφών μας που ενώ είναι πρόβατα, στην ουσία είναι μόνα τους, ακόμη κι αν πηγαίνουν σε εκκλησιαστικές συναθροίσεις.
Κάποια μέρα όμως έφυγαν ή φεύγουν απογοητευμένα από τις διάφορες τοπικές συναθροίσεις που πήγαιναν, και μάλιστα με μαχαιριές στην πλάτη από τα ίδια τα «αδέλφια»... όπου οι υπεύθυνοι των τοπικών εκκλησιών όχι μόνον δεν τα αντιμετώπισαν σαν συγγενή τους, αλλά μάλλον σαν εχθρό τους και ανεπιθύμητο εισβολέα.

Το Θέλημα του Θεού Πατέρα μας όμως είναι: Κάθε άνθρωπος του Θεού πρέπει να βρει τον δικό του Οίκο και τους δικούς του συγγενείς.

Αν φέρουμε πρόβατα άλλου Οίκου στον δικό μας Οίκο, τότε καταδικάζουμε αυτά τα πρόβατα σε προβλήματα. Είναι ο Θεός Αυτός που θέτει τα πρόβατα Του σε Οίκους της δικής Του επιλογής «κατά συγγένειες» στις οποίες έχουμε κοινωνία με αλλήλους.
Αυτός είναι ο Πατέρας που θέλει να μεγαλώσει τα δικά Του παιδιά μέσα στον κάθε Οίκο που Αυτός έχει οικοδομήσει γι’ αυτό τον σκοπό.
Επίσης ο Κύριος Ιησούς είναι ο Ποιμένας που θέλει να ποιμαίνει τα πρόβατα Του όπως Αυτός τα θέτει το κάθε ένα σε τοπικά Ποίμνια.
Η φύση του Θεού σαν Πατέρας και του Ιησού σαν Ποιμένας φανερώνονται μέσα από ανθρώπους στους οποίους ενεργεί το Χρίσμα για την Οικοδομή των ανθρώπων. Όπως κάθε πρόβατο γνωρίζει την φωνή του Ποιμένα του, έτσι και κάθε πιστός δια του πνεύματος αναγνωρίζει ποιος άνθρωπος έχει το Χρίσμα για να είναι δικός του Ποιμένας, μέσα από τον οποίο φανερώνεται η ενέργεια του Ποιμένα όλων μας, του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού.

Όπως αναφέρει και η Γραφή, είναι ο Θεός που θέτει τους μεμονωμένους σε Οίκους!

«Πατέρας των ορφανών, και κριτής των χηρών, είναι ο Θεός στον άγιό Του τόπο. 6 Ο Θεός κατοικίζει σε οικογένεια τους μεμονωμένους· βγάζει τους δέσμιους σε αφθονία· οι αποστάτες, όμως, κατοικούν σε άνυδρη γη.» (Ψαλμός 68:5)

-> Η κάθε λοιπόν τοπική εκκλησία είναι σα να αποτελεί ένα «συλλογικό πρόσωπο» το οποίο έχει επίσης ανάγκη να ανήκει στην «Πατριά» που ο Θεός έχει επιλέξει.
Δεν θα επεκταθούμε τώρα σε αυτό το θέμα, αλλά αυτό φαίνεται καθαρά μέσα από τον λαό Ισραήλ όπου τα άτομα δεν ήταν απλά μόνον ανά συγγένειες αλλά και σύμφωνα με Πατριές και Φυλές.
Οι Εβραίοι ζούσαν ενωμένοι σε συγγένειες, Οίκους, Πατριές, και Φυλές. Έτσι όπως ζούσαν, έτσι πήγαιναν και στον πόλεμο με τον ίδιο τρόπο ανά συγγένειες.

(Υπάρχουν πολλά εδάφια που περιγράφουν πως ο Θεός έχει σχεδιάσει να λειτουργεί το Σώμα Του επάνω στην Γη αλλά δεν θα εμβαθύνουμε περισσότερο εδώ).

Ώστε η «κουλτούρα» της Βασιλείας του Θεού φανερώνεται μέσα από τον θεσμό της Οικο-γένειας, και σε φυσικό και σε πνευματικό επίπεδο, καθώς είναι μια Βασιλεία την οποία ήλθε να μας κάνει γνωστή ένας Υιός! Το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε για τον Ιησού είναι ότι ήταν Υιός ενός Πατέρα! Ήλθε στην Γη για να μας φανερώσει τον Πατέρα Του!

Κι έτσι τα πάντα της Βασιλείας Του εκπορεύονται από μια Πατριά. Τα πάντα που έχουν να κάνουν με την Σωτηρία μας από το κράτος του Θανάτου έχουν σχέση με την θέση που μας έχει θέσει ο Θεός Πατέρας για να είμαστε υιοί ενός Οίκου – εκεί είναι η προστασία μας, εκεί φανερώνεται η αγάπη, εκεί μας χρησιμοποιεί ο Κύριος σαν μέλη μιας Οικο-γένειας! ΑΜΗΝ!

Του Γιώργου Μαρκάκη
Μερική Διασκευή Αναστάσιου Αρώνη